“ကၽြန္ေတာ္(မေသခ်င္)ေသးပါ”

....။..ဘာလုိလုိနဲ့မေလးရွားေရာက္ခဲ့တာ၂ႏွစ္ေတာင္ျပည့္ပါပေကာလား.ေရျခားေျမျခားတိုင္းတစ္ပါးမွာ
မစားဘူးတာေတြစား၊မေသာက္ဘူးတာေတြေသာက္၊ႀကာလာေတာ့လူက.တစ္ေျဖးေျဖး.ခ်ဳျခာလာျပီ
ျမန္မာမွာေနတုန္းက.အပူဒဏ္ကိုေက်ာေပးခံေနတုန္းက.ေဒါင္ေဒါင္မည္ခဲ့တဲ့.ဒီခႏၶာက.အခုမွ.
ဇရာေဖာက္လို႕.ေနပူဒဏ္ေလးမ်ားခံလိုက္ရရင္ ေခါင္းေတြကိုက္လာတယ္.တစ္ခါတစ္ယံ.အစား
အေသာက္ေလးမ်ား(မွားရင္)ျဖင့္..ဗိုက္ထဲက.ေအာင့္ေအာင့္လာျပန္ေရာ အဲ့ဒီထက္ဆိုရြားတဲ့
ေရာဂါတစ္ခု.ကၽြန္ေတာ့္မွာ.လူမသိ.သူမသိရွိေနေသးတယ္.အဲ့တာက.စားလို႕ေကာင္း၊အိပ္လို႕ေကာင္း၊
ဒါေပမယ့္.ဆိုးတာက.အလုပ္လုပ္ရင္ေမာေမာ.ေနတဲ့.ေရာဂါ  ;)p .(၉၆)ပါးႏွင့္.ဂိ်ဳျခားနံျခားပါမက်ံ
.ရွီသမွ်ေရာဂါ.အကုန္ေပ်ာက္တဲ့.ျမန္မာ့တိုင္းရင္းေဆးမ်ိဳးစံု.ေဆာင္ထားေပမယ့္လည္း..ထိုေရာဂါက
မသက္သာ.အဲ့ဒီ့ေရာဂါရဲ့ ဇစ္ျမစ္ကို.ကၽြန္ေတာ္.တစ္ေယာက္ထဲ.ႀကိတ္ျပီးအေျဖရွာေနတုန္း.
ေခါင္းထဲမွာ.အေတြးတစ္ခု.ျဖဳန္းခနဲ.၀င္ေရာက္လာတယ္(အကယ္၍မ်ား.ငါဒီနိုင္ငံမွာေသသြားခဲ့ရင္)
ဆိုတဲ့အေတြး.အဲ့ဒီ့အေတြးက.ညစ္ေနတဲ့ကၽြန္ေတာ္စိတ္ကို.အေတာ္ေလးဖိစီး.ေစခဲ့တယ္.
ကၽြန္ေတာ္.ဗုဒၶဘာသာဗမာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္အေနနဲ႕.ေသျခင္းတရားကို.အတိုင္းအတာ တစ္ခု
ထိမေႀကာက္ေပ့မယ္ သူမ်ားနိုင္ငံမွာနီးစပ္ရာအေပါင္းသင္း၊မိတ္ေဆြအနည္းငယ္မွလြဲ၍ ေဆြမ်ိဴးညာတိ
ဗလာနတၳိ ေနရာမ်ိဳးမွာေတာ့ကၽြန္ေတာ္မေသခ်င္ေသး.၊ ေသျခင္းတရားဆိုတာလည္းေျပာလို႕မရနိုင္
ဘူးမဟုတ္လား.ႀကားႀကားေနရတဲ့ ဟိုမွာဒီမွာ ေဘးဥပါတ္အႏၵရယ္၊ေရာဂါတစ္စံုတရာေႀကာင့္.
တစ္ျဖဳတ္ျဖဳတ္ေႀကြႀကေနတဲ့.ျမန္မာေတြလည္း.မနည္းေတာ့..။
                 ျမန္မာျပည္မွာေမြး၊ျမန္မာ့ေရကိုေသာက္၊ျမန္မာ့ေျမကိုနင္းျပီးလူျဖစ္လာခဲ့ေပမယ့္ခြန္အားေတြ
ရွိလာေတာ့မွအမိေျမကိုေက်ာခိုင္းကာ၊၀မ္းတစ္ထြာအတြက္နဲ႕သူမ်ားနိုင္ငံမွာ ေပအျဖစ္အထုခံ ေနရတဲ့
ဘ၀၊နဂိုကတည္းကမွ.လူမ်ိဳးေရးအရတစ္ပန္းရံႈးေနျပီ ေသတာေတာင္သူမ်ားေျမမွာအပုတ္က်မယ့္.
ဘ၀မ်ိဳး.ေတြးရင္းနဲ့ေတာင္ကၽြန္ေတာ္ႀကက္သီးထေနမိတယ္..။..
                    (ျမန္မာဆိုတာျမန္မာျပည္မွာပဲေသရမယ္ကြ)လို႕ယေန့အခ်ိန္ထိ
ျပည္ပေရာက္.မ်ိဳးခ်စ္ျမန္မာမ်ားရဲ့နား၀မွာ ပဲတင္သံထပ္ေအာင္ေျပာခဲ့တဲ့ ကမၻာေက်ာ္ျမန္မာလူမ်ိဳး
ဦးေလးႀကီးတစ္ေယာက္ကေတာ့.ကမၻာကိုပတ္၊ျခံစည္းရိုးခတ္၊လက္ဆြဲနုတ္ဆက္ရင္း..ျပည္ပ.တစ္ေနရာမွာ
အသက္၀ိဥာဥ္ခ်ဳပ္ျငိမ္းသြားေလရဲ့.ကၽြန္ေတာ္သူကိုအားက်မိတာ.တစ္ခုရွိပါသည္ သူအသက္ရွီစဥ္ကာ
အတြင္း.ျမန္မာျပည္အတြက္ဘာေတြ ေကာင္းက်ိဳးျပဴခဲ့လည္း.ဆိုတာကၽြန္ေတာ္ ဗဟုသုတ.
အင္မတန္နည္းပါးသူတစ္ေယာက္မို႕.မသိခဲ့၊ပါသိုေသာ္လည္း.အသက္မဲ့ခႏၶာကိုယ္ ကို
ျမန္မာျပည္ေရာက္ေအာင္သယ္က်သည္၊ထိုေနာက္.ရုပ္အေလာင္းကို(ဂူမသြင္းမီးမဖုတ္ခဲ့ဘူးဆိုရင္ေတာ့)
ေျမမွာျမဳတ္တဲ့အခါ သူ႕ရဲ့အရိုးအသားေတြကျမန္မာျပည္အတြက္ ေျမဆီေျမနစ္အျဖစ္ထင္က်န္ခဲ့လိမ့္မည္
ကၽြန္ေတာ္လည္း ထို့အတူ ျပည္ပတစ္ေနရာမွာ.ကံမေကာင္းအေႀကာင္းမလွလို႕.ေသခဲ့မည္ဆိုရင္ေတာင္
ကၽြန္ေတာ့္အရိုးအသားေတြေႀကြက်တဲ့အခါ.ျမန္မာျပည္အတြက္.သဲတစ္မံႈျမွဳတစ္မံႈအျဖစ္နွင့္ေတာ့
ေကာင္းက်ိဳးျပဳခဲ့ခ်င္ပါေသးသည္.။

။။...ဟိုတေလာက.(MMYG)ဘေလာ့ဂါ.ညီကိုေမာင္ႏွမမ်ားဦးစီးကာအလႈလုပ္ေသာ မရမ္းေခ်ာင္းေဂဟာ
အတြက္အလႈေငြထည့္ဖိုရာ.မေလးရွား၊..ကလန္းျမိဳ႕နယ္မွာမွာရွီတဲ့(ေမာင္ဆြယ္စံုက်မ္း)ဆရာေမာင္၊
(ေကာင္းကင္ျဖဴ)ကိုဘုုန္း၊(ႏွလံုးသားတစ္ခု၏စြတ္ေႀကာင္း)ကိုမိုးဇက္တို႕ႏွင္အတူ၊ဘေလာ့ဂါညီကိုမ်ား
ႏွင့္ေတြ႕ဖို႕အသြား.လမ္းမွာအလွ်င္လို၍.တကၠစီငွါးစီး.မိပါတယ္.ဓါးျပအတိုက္ခံလိုက္ရေသးသည္.
ကိုယ္ပိုင္ကား(တကၠစီ)ႀကီးစီးျပီးထမင္းငက္ေနတဲ့.ကုလားႏွစ္ေကာင္က၊လူကိုရိုက္ပုတ္ကာ၊ရွီတဲ့ပစၥည္း
ေတြ ယူျပီးတဲ့အျပင္ ဓါးေရးတစ္၀င့္၀င့္ျပကာ သက္မယ္ျဖက္မယ္တစ္ကဲကဲနဲ႕.အဲ့ဒီေန႕ရဲ့မနက္ျဖန္မွာ
ကၽြန္ေတာ္ရဲ့မေဟသီ၊ေအာ္ပေရးရွင္း.၀င္ရမွာျဖစ္သည့္အတြက္လူကိုမသက္ဖို႕ေတာင္းပန္ေပမယ့္
မရပါ.ေနာက္ဆံုးပိုက္ဆံအိပ္ထဲက.ကံေကာင္းေထာက္မစြာ.ပါလာတဲ့.ေဆးမွက္တန္းစာအုပ္ေလးေတြ႕
ေတာ့မွ တစ္ေယာက္က သနားစိတ္၀င္လာျပီး.ေတာထဲတေနရာမွာလက္ကိုႀကိဳးႏွင့္တုပ္လွ်က္ထားခဲ့
ပါတယ္..ဒါကလည္း.အလႈအတြက္စိတ္ရည္စူးျပီး.သြားခဲ့တဲ့ခရီးမို႕.နတ္ေကာင္းနက္ျမတ္ေတြက
ကယ္တင္လိုက္တယ္လို႕ပဲသေဘာထားလိုက္မိပါတယ္..။
........။.......သူမ်ားနိုင္ငံမွာ.သူမ်ားလူမ်ိဳးထုတာ၊နပ္တာခံရတာေလာက္ကေတာ့ မဆန္းေတာ့ပါ
ကိုယ့္နိုင္ငံမွာေတာင္ႀကီးနိုင္ငယ္ညင္းမႈ၀ါဒက မေန႕တေန႕ကအထိ.လတ္လတ္ဆက္ဆက္
ရွင္သန္ေနတုန္းပဲမဟုတ္လား..။။။

......ေနာက္တစ္ေန႕မွာေတာ့.ေအာ္ပေရးရွင္းအခန္းက ထြက္လာတဲ့.ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ခ်စ္ဇနီးေလး
ေမ့ေဆးေျပလို႕.မ်က္လံုးကေလးပြင့္ကာ.ရွီသမွ်အားကိုအကုန္ထုပ္သံုးရင္း သူမနႈတ္ခမ္းအစံုက
စကားတစ္ခြန္း ရိုင္နဲ့နဲ့ပဲျပဳတ္က်လာတယ္“အကို.ညီမ.မေသေတာ့ပါဘူးေနာ္”သူမရဲ့လက္ကိုကၽြန္ေတာ္
စုတ္ကိုင္ရင္း “ေအးပါ.အသဲရယ္ ေနျပန္ေကာင္းေအာင္အားေမြးေနာ္အသဲေလးေနျပန္ေကာင္းရင္
ကိုယ္တို႕ေတြျမန္မာျပည္ျပန္က်ရေအာင္ေလ”သူမ.ကၽြန္ေတာ့္ကိုျပံုျပရင္းျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားခ်ိန္.
ကၽြန္ေတာ္ပါးျပင္ေပၚမွာ.မ်က္ရည္စြတ္ေႀကာင္းတစ္ခုစီးဆင္းလွ်က္..
................“ကိုယ္တို႕ေတြျမန္မာျပည္ျပန္က်ရေအာင္ေလ” ဆိုတဲ့စကား.က.သူမကို ႏွစ္သိပ့္ေပးခဲ့တာလား
ကိုယ့္ကို.တိုင္အတြက္ပဲႏွစ္သိပ့္ခဲ့တာလားဆိုတာေတာ့..?????????????????? ။။။






 (ဘေလာ့တစ္ခုအေနႏွင့္သာေရးမိပါသည္အမွားပါခဲ့ပါလွ်င္ခြင့္လြတ္နားလည္ေပးႀကပါခင္မ်ာ)
 အားလံုးကိုခ်စ္ခင္ေလးစားလွ်က္
                                                                        10/04/2012
                                                                           (ဒုတိယ)

“လြမ္းျခင္းဖြဲ႕လို႕စာကိုစီ”

အခုတေလာ ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ့ျမို႕ကေလးရဲ့ အထက္ဘ၀ဂ္မွာ အျမဲလိုအပူေလာင္ ေနတဲ့မ်က္ႏွာေပးနဲ႕ေကာင္ကင္ယံက
တိမ္ေတြညိဳလိုက္ မိုးေတြျပိဳလိုက္နဲ႕.။.မိုးညိဳ႕ရင္.ေမာင္ဥသဘတို႕ေတာင္.ခ်ည္တိုင္ကိုလြမ္းက်ရသည္မဟုတ္လား
က်ေတာ္လို႕လူသားေတြကေတာ့

.အဘယ္သို႕ဆိုဖြယ္ရာရွီမည္နည္း.လြမ္းရပါသည္.ဆိုလို႕.မ်က္နွာကမြဲ.အေပါင္းသင္း.
က.နည္းတဲ့ကၽြန္ေတာ္အတြက္ေတာ့.လြမ္းစရာက.မ်ားမ်ားစားစားမရွီပါ..အေမရယ္..(အေဖကေတာ့ဆံုးသြားရွာျပီ)
ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကအေပါင္းအပါမ်ားရယ္.“နင္နိုင္ငံျခား“ႀကီး”က ျပန္လာရင္ငါ့အတြက္.ေခြးဆြဲစကတ္.ေလး
တစ္ထည္ေလာက္၀ယ္ခဲ့ပါဟာ”လို႕မွာတန္းေခၽြခဲ့ဘူးသူ.ဗိုက္ပူ..မရယ္.ဒါေတြကိုပဲတမ္းတလြမ္းေနရသည္ေပါ့.ဗိုက္ပူ မကိုလြမ္းလိုက္.မိုးေအးေအးနဲ႕ခ်ိဳးေကြး ပုဇြန္ထုပ္ေကြး ေကြးလိုက္အေမ့ ကိုသတိရ လိုက္.. ေကာ္ဖီ ပူပူေလးေဖ်ာ္ေသာက္လိုက္.
ရြာဦးေက်ာင္းကိုေအာင္းေမ့လိုက္.ေခါက္ဆြဲေလးထေက်ာ္စားလိုက္.နဲ႕..အေတာ္ကို ေနရထိုင္ရခက္လိုက္သည္ျဖစ္ျခင္း.း)p.
လြမ္းရတဲ့အေႀကာင္းကိုစာစီဖြဲလို႕.ဘေလာ့ေတာင္ကုန္းေပၚမွာ.မွက္တန္းတင္မယ္ႀကံမီေတာ့.ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ကအက်ိဳးမေကာင္းခဲ့
သလို.အေႀကာင္းလည္းမေကာင္းခဲ့ပါ.ဘာတစ္ခုမွကိုမေကာင္းခဲ့တဲ့အေႀကာင္းေျပာရမွာလည္း.ကိုယ့္ေပါင္းကိုယ္လွန္ျပီး.
စုတ္ႀကီးႀကီးနဲ႕တက္တူးထိုးေနသလိုသာရွီေတာ့မည္..ရွီေစေတာ့ေလ.မေရးပဲလည္းမေနနိုင္..တစ္ခုခုကိုေတြး.တစ္ခုခု
ကိုေရး ေနမွ စား၀င္အိပ္ေပ်ာ္တဲ့.ဘ၀.ဆိုေတာ့လည္း....အဟမ္း.အဟမ္း.။

....................။ ငယ္ကအေႀကာင္း ျပန္ေျပာင္းေအာင္းေမ့ ျပန္ေတာ့ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသား.ဘ၀.ေနခဲ့စဥ္ကအျဖစ္ေလး
ေျပာရအံုးမည္.ကၽြန္ေတာ္.ငယ္စဥ္က.အတန္းေက်ာင္းမေနခဲ့ရပါဘူး..ဘုန္းႀကၤိးေက်ာင္းမွာပဲ.စာေပသင္ႀကားခဲ့ရတယ္
ေက်ာင္းမွာက.လည္း.ဆရာေတာ္.တစ္ပါးတည္းသာ.ရွီသည္မို႕.ထိထိေရာက္ေရာက္စာေပ.မသင္ႀကားခဲ့ရတာအမွန္ပါ
ဆရာေတာ္က.ကၽြန္ေတာ္တို႕ေက်ာင္းသားေတြ(က ၊ ခ ၊ ဂ)ဖက္တက္လို႕ကိုယ့္နာမည္ကိုယ္ေရးတက္ျပီဆိုတာနဲ႕.
အလြတ္တန္း.စာခ်ေတာ့သည္..စာေရးကိုဦးစား.မေပးစာဖတ္ျခင္း.ကိုသာဦးစားေပးသင္ႀကားခဲ့ရတယ္
အဲဒိေတာ့ကၽြန္ေတာ္တို႕က်ာင္းသားေတြ.စာေရးမတက္(၀ါ)စာေရးမကၽြမ္းတာ.သဘာ၀ေတာ့.က်သည္မဟုတ္လား
မည္သိုပင္ဆိုေစကာမူ..ဆရာေတာ္ရဲ့ေက်းဇူးေတာ္.အနႏၱေႀကာင့္.ကၽြန္ေတာ္.စာေတြဖတ္တက္ခဲ့ေပသည္....။

စကားလမ္းႀကံဳလို႕ေျပာရအံုးမည္.တစ္ခါသား.အညာေဒသ.ေက်းေတာရြာေလးတစ္ရြာေရာက္ခဲ့စဥ္က
မဂၤလာေဆာင္တစ္ခုႏွင့္တိုးသည္..ထိုမဂၤလာေဆာင္မွာ.ကၽြန္ေတာ္အား.လက္ဖြဲခံုမွာထိုင္ဖို႕.သတို႕သားမိဘမ်ားက
ဖိတ္ေခၚသည္ေပါ့.သူတို႕စိတ္အထင္ေအာက္ျပည္သူေအာက္ျပည္သားမ်ားက.စာတက္ေပတက္ေတြ.ပဲလို႕ေအာင္းေမ့
ေနပံုရတယ္.ကိုယ့္အေႀကာင္းကိုယ္သိလို႕အတင္းျငင္းေပမယ့္မရ..ပါ.လက္ဖြဲခံုမွာ.စ.ထိုင္ကတည္းက.ဒုကၡ
ေရာက္ေတာ့သည္.သူတို႕ဆီမွာ.လက္ဖြဲ႕ရင္.(ဘယ္ရြာက.ဘယ္သူ.ဘယ္ေလာက္.လက္ဖြဲ႕တယ္ဆိုတာရြာနာမည္
ေတြပါ.ထည့္ေရးက်ရတယ္)လူနာမည္.ေတြေရးရတာ.ျပႆနာမဟုတ္ေပမယ့္.တခ်ိဳ႕ရြာနာမည္.ေတြကကၽြန္ေတာ္
အလြယ္ပံုေဖာ္လို႕၍.မရေသာ.နာမည္မ်ားရွီက်သည္.ဥပမာ.ကုကၠိဳကန္တို႕.ရြာ.နိဗၺာန္.ရြာတို႕.ဆိုရင္.ကၽြန္ေတာ္
ခ်က္ခ်င္းမေရးနိုင္.စဥ္းစားျပီးမွ.ေရးရသည္.အဲေတာ့.ကၽြန္ေတာ္.အတိုခ်ဳန္းျပီး(..လာထား..)
“ကုကိၠဳကန္ရြာကို.ကသံုးလံုး.ရြာက.ကိုေမာင္လွ၂၀၀က်ပ္.နိဗၺာန္ရြာကို.န.ဗ.ဗ.ရြာက ကိုေမာင္ႀကည္.၃၀၀က်ပ္
အဲဒိလိုေရးသည္.ဒါကို.မရွင္းေသာ.ေဘးေနဘုေျပာ.လူတစ္ေယာက္က.ထေမးတယ္“ခင္မ်ားေရးတာဘယ္လို႕ႀကီးလည္းဗ်”
“ေယာခက္ျပီ.ခင္းမ်ား.မ.ထ.သ.တို႕န.အ.ဖ.တို.ယ.၀.က.တို႕.မႀကားဘူးဘူးလား.အဲတာ.အတိုခ်ဳန္းေရးတာေလစာရြက္ကုန္
သက္သာေအာင္လို႕ေပါ့.”..“ေႀသာ္.ဂလိုလား”ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့.ပလိတိျငမ္းစဥ္ေျပာေသာစကားကို.ယံုသြားပံုရသည္..
အဲဒိလို.ရြာနာမည္.ကိုေျဖရွင္းလို႕အျပီးမွာေတာ့..“ကိုကပၸလိ၂၅၀က်ပ္”.“ဗ်ာ..ေႀသာ္ဟုတ္.ဟုတ္.”ကပၸလိဆိုတဲ့.စကားလံုးကို အသဲအသန္စဥ္းစားေနတံုးေနာက္ထပ္တစ္ေယာက္က..“.ကိုအာဠာ၀က၃၀၀က်ပ္.”တဲ့.ကၽြန္ေတာ္မႀကားခ်င္ေရာင္.ေဆာင္၍
ကပၸလိ.ကိုပဲဦးစားေပးစဥ္းစားေနတုန္း“အဠာ၀က.၃၀၀က်ပ္”ဒီတစ္ခါေတာ့.စိတ္ကမရွည္ေတာ့..“
ေနပါအံုးဗ်ာ.ဒီမွာ.ကပၸလိေတာင္.ဘယ္လိုေရးရမွန္းမသိလို႕.အာဠာ၀က.ခဏ.ေလး.ေစာင့္.”..။။

........။ငယ္ငယ္က.ေအာ္ေအာ္ဆိုခဲ့တဲ့.ကာရံမက်.ကဗ်ာမက် “ A,B,C,D,မတက္ပဲနဲ.အရပ္ထဲကို၀င္.ဖိနပ္ခိုးတာနင္.”
ဆုိတဲ့.စာသားေလးလို႕.ပဲ.၀ါက်ေတာင္.မွန္ေအာင္မေရးနိုင္ပဲ.လူတက္ႀကီး၀င္လုပ္ခဲ့သကိုးဗ်..ရွီေစေတာ့ေလ
ကဲ.ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသား.ဘ၀.ေလးဆက္ေျပာပါရေစ..ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသား.ကေလးဘ၀.ေနခဲ့စဥ္က
ကၽြန္ေတာ့္.ဘ၀.အေပ်ာ္ဆံုးအခ်ိန္.ေတြပါပဲ.ေက်ာင္းသား.ဘ၀ေပ်ာ္ႀက.ပါးႀကေနာက္က်.ေျပာင္က်.တစ္ခါတစ္ေလ
ညေနဘက္.ဆြမ္းကြမ္း.မက်ံတဲ့.အခါမ်ိဳး.ဆရာေတာ္ရဲ့.စားေတာ္ေဆာင္အခန္းထဲက.ငွက္ေျပာသီး.အုန္းသီး
ထန္းလွ်က္.အစ ရွီတဲ့..စားေသာက္.ဖြယ္ရာေတြ.၀င္ခိုးစားလိုက္..နဲ႕.အရသာ.ကိုရွီေနတာပဲ
တစ္ခါသား.ကၽြန္ေတာ္.စားေတာ္ေဆာင္ထဲမွာ.စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္မ်ား.ဆရာေတာ္.မသိ္ေအာင္.၀င္.သမ.ေနတုန္းဆရာေတာ္
ေနာက္ကေရာက္လာတယ္..ကၽြန္ေတာ္.ကိုေတြ႕ေတာ့ဆရာေတာ္က.ဆူလည္း.မဆူ.ရိုက္လည္းမရိုက္.ပဲ.ျပံုးျပံုး.
ျပံဳးုျပံဳး.နဲ႕(ေအာ္.မင္းကိုကြ)ေျပာျပီးျပန္ႀကြသြားတယ္.ေနာက္မ်ားမႀကာမီ.ကၽြန္ေတာ္.သိလိုက္.ပါေတာ့သည္.
ဆရာေတာ္က.ေက်ာင္းသားေတြေရွ႕ေရာက္ရင္.“ေဟ့.ဒုဒု.ငါ့စားေတာ္ခန္း.ထဲက.ငွက္ေပ်ာသီး.တစ္ဖီး.ေျပာက္သြားတယ္
မင္းမဟုတ္လားကြ.”ကၽြန္ေတာ္မွာ.ဆရာေတာ္.ကို ျပန္ေလွ်ာက္စရာစကားမရွီ.အျခားေသာ.ေက်ာင္းသားေတြကေတာ့.ကၽြန္ေတာ့္
ကို.ေလွာင္ႀကေျပာင္ႀကသည္ေပါ့.အဲလို.ပဲ.ဆရာေတာ္က.တစ္ခါ.လည္းမဟုတ္ႏွစ္ခါလည္းမဟုတ္.ေျပာဖန္မ်ားလာေတာ့ကၽြန္ေတာ္
ရွက္လာသည္.အဲေနာက္ကၽြန္ေတာ္.ဘယ္ေတာ့မွ.မခိုးစားေတာ့.သို႕ေပမယ့္လည္း.စားေတာ္ခန္း.ထဲက.စားေသာက္ဖြယ္ရာ
ေတြကေတာ့.ေျပာက္ျမဲေျပာက္.ကုန္ျမဲကုန္လွ်က္သာ..တေနေတာ့က်ေတာ္.သိလိုက္သည္.ခ်က္စူ.ကမၻာေက်ာ္.မဲတူ.တို႕သံုးေယာက္
ကၽြန္ေတာ္ျပဳခဲ့သမွ်ေကာင္းမႈ႕ကိုအေႀကာင္ျပဳျပီး.သူတို႕သံုးေယာက္.ေန႕စဥ္နဲ႕အမွ်.ကၽြန္ေတာ့္ေျခရာနင္းေနက်ျပီ..
သူတို႕လုပ္သမွ်.ကိုဆရာေတာ္က.ကၽြန္ေတာ္ကိုပဲ.အပစ္ျမင္ေနသျဖင့္.သူတို႕ကိုကၽြန္ေတာ္.တားရေပေတာ့မည္.ဒီေကာင္ေတြကို
အက်မ္းနည္းနဲ႕တားမရ(မတားရဲတာလည္းပါ.သေပါ့)အနဳနည္းနဲ႕တားရမည္..ထိုသို႕ေတြးမိ၍.တစ္ခုေသာ.ညေနခင္းမွာ
“ေဟ့.ခ်က္စူတို႕မင္းတို႕ေကာင္ေတြစားေတာ္ခန္းကဟာေတြခိုးခိုးစားေနတာငါသိတယ္.မင္းတို႕ေတာ့မသိဘူးငါေတာ့
အခုမခိုးစားေတာ့ဘုူးကြ.အဲမွာ.အရင္ပ်ံေတာ္မူသြားတဲ့ဘုန္းႀကီး.သရဲႀကီးရွီေနတယ္ကြ.ငါကိုယ္တိုင္ျမင့္ခဲ့တာ”
“မယံု၀ူးကြာ”ခ်က္စူကျပန္ေျပာတယ္“မယံုလည္းေနေပါ့ကြာ.ေတြ႕ေတာ့မွ.ဒုဒု.ေရကယ္ပါအံုးလာမလုပ္နဲ႕တက္တာပဲ”
သူတို႕ကေတာ့ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာမယံုက်ပါ.အဲဒီတာ့.ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့.ေျပာလက္စ.ဘုန္ႀကီးသရဲ.ကိုလက္ေတြ႕အေကာင္
အထည္ေဖာ္ဖို႕သာလိုေပေတာ့မည္..။။..သူတို႕သြားမယ့္အခ်ိန္.ကၽြန္ေတာ္.ႀကိဳတင္၍.ကိုယ္မ်က္နွာကို အီုးမည္းေတြသုပ္.
သဏၤန္းအစုတ္.တစ္ထည္ကိုယ္မွာပတ္လို႕..ဆရာေတာ္အလစ္.လူေတြအလစ္မွာ.စားေတာ္ေဆာင္.အခန္းသို႕ႀကိဳတင္၀င္ေရာက္
ေနရာယူလိုက္သည္..။.မ်ားမႀကာမီ.ငတက္ပ်ားေျခလွမ္းနဲ႕ခ်က္စူတို႕သံုးေယာက္ႀကြျမန္းလို႕လာႀကပါျပီ..တံခါးေဘာင္ကို.ဖြဖြ.ေလး
ကိုင္ျပီး.ညင္ညင္သာသာေလး.ဆြဲအဖြင့္.ကၽြိကနဲ႕ျမည္ခ်ိန္.ကၽြန္ေတာ္.အသင့္အေနအထားနဲ႕အားရပါးရ.ခုန္ထြက္လွ်က္
.“ျဖဲ.ဟဲ.ဟဲ.၀ူးထြား..ထြား..၀ါး..ဟား..ဟား....ဟား”
“ ေအာင္းမေလး.ဘုနး္ႀကီးသရဲႀကီးဗ်.ဘုန္းႀကီးသရဲ ႀကီး” ..
“ ဘုန္း..ေဖါင္း.....ခြက္”
“ ေအာင္မေလးေသပါျပီဗ်”
ပထမ.အသံ.က.ကမၻာေက်ာ္ႏွင့္.မဲတူး.တိုေႀကာက္ျပီးေအာ္ေျပးက်သည့္အသံ..ဒုတိယ..အသံကေတာ့.ခ်က္စူ.
ရုတ္တယက္.ေတြ႕လိုက္ရတဲ့.ကၽြန္ေတာ္ဘုန္းႀကီးသရဲ.အေရာင္ေဆာင္.ကို..ေယာင္ေယာင္မွားမွား.နဲ႕နီးယာက
.ေႀကးစည္ထုတဲ့.ဘုနဲ႕.ေကာက္ထု.ပါေလေတာ့သည္..ကၽြန္ေတာ္.ေအာ္သံႏွင့္အတူ.ေခြက်.သြားပါေတာ့သည္..။။
ရြာကသမားေတာ္.အခ်ိန္မွိလာေရာက္၍ႏွာနိူက္ယူလိုက္မွသတိျပန္ရတယ္လို႕ေတာ္ပါေသး၏.......။။

..............။။ဒါတင္ပဲလား.မက.ေသးပါ.ျပန္ေတြးမိတိုင္း.ေအာ္ဂလိဆန္စရာ.အျဖစ္ျပက္ေလးတစ္ခု.ရွိးေသးတယ္.
ေက်ာင္းသား.ဘ၀.တစ္ေယာက္နွင့္တစ္ေယာက္မခံခ်င္.ေအာင္ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္ႀကသည္.ရိုးရိုးတန္းတန္း
ေနာက္ေျပာင္.က်ီစယ္တာကိုမေျပာလို.သည့္အထဲမွာ.ကမၻာေက်ာ္.ဆိုတဲ့ေကာင္.ေနာင္ေျပာင္တဲ့ေနရာမွာေတာ့
ကမၻာေက်ာ္ေလာက္သည္..သူေနာက္ပံုက(မရိုေသ့စကား)ေလလယ္လယ္ခ်င္ျပီေဟ့.ဆိုရင္သူမ်ား.မ်က္ႏွာေရွ႕ကို.ကုန္း၍.
ေဘာင္းဘီခၽြတ္ကာ.၀မ္းတြင္းရွီ.ရွီသမွ်ေလ.ကုန္ေအာင္.ပန္းထုပ္.ကာ.ေနာက္ေျပာင္က်ီစယ္တက္၏.တစ္ဖက္လူက
မခံခ်င္နိုင္လို႕..လိုက္ထုလွ်င္သေဘာေခြလွ်က္.အျမီးတန္းေအာင္.ေျပးတက္တဲ့သူ။...တစ္ခါေတာ့..ဆရာေတာ္ ဆြမ္းဘုန္းေပးအျပီး ေက်ာင္းသားေတြ.၀ိုင္းအံုတီး.ေနခိုက္.ကမၻာေက်ာ္.ကုန္းထလာသည္.ေက်ာင္းသားတဲက
တစ္ေယာက္ေသာသူ..အစားကိုမဲကာ..အသားကုန္.စြဲေနတုန္း.ကမၻာေက်ာ္က“ေဟ့.ေဟ့ဒီမွာႀကည့္စမ္း”
ဟိုတစ္ေယာက္.ကလည္း.ဘုမသိဘမသိနဲ႕ေမွာ့အႀကည့္..ကမၻာေက်ာ္က.အသင္ျ့ပင္အေနအထားနဲ႕ေဘာင္းဘီးကို
ကုန္းခၽြတ္ကာ“ဘူ”ခနဲျမည္ေအာင္.ေလကုန္.ထုပ္လိုက္ပါေတာ့သည္..။။..ေလႀကည့္ပဲ.ဆိုလွ်င္ေတာ္ေသးသည္ေပါ့..
အခုေတာ့.သို႕တည္းမဟုတ္ေလနဲ႕၀မ္းနဲ႕မကြဲတဲ့အခ်ိန္ဆိုေတာ့..“ဘူ”ကနဲျမည္တဲ့.အသံနွင့္အတူ.“ဘြမ္း”.
....ေ၀ါ့........ေ၀ါ့.......။။
ခံလိုက္ရေသာသူမဆိုထားႏွင့္.ကၽြန္ေတာ္.တို.ေဘးက.သူေတြေတာင္.လက္ထိုးထည့္စရာ.မလိုပဲ..၀မ္းတြင္းမွ
စားထားသမွ်..စားျပီးသမွ်.အကုန္..ေအာ္တို.အန္ထြက္.ကုန္.ပါေတာ့သည္။။..ခံလိုက္ရေသာ
ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာရဲ့မ်က္ႏွာမွာငရုပ္သီးဖတ္ေလးကပ္ေနတာေတာင္....က်ေတာ္ျပန္.ျမင္ေရာင္မိပါေသးတယ္..

အင္း.အခုေတာ့..ငယ္ေပါင္း.အေဖာ္ေတြႏွင့္.ေ၀း.သင္းကြဲေျမာက္တစ္ေကာင္.အျဖစ္.နဲ႕ဘ၀.သင္တန္းေက်ာင္းႀကီးမွာ
မိမိကိုယ္ကိုယ့္.တည့္မက္ေအာင္ထိန္းေက်ာင္းရင္းတစ္ခ်ိန္က.ေပ်ာ္စရာ.အျဖစ္ေလးမ်ားကို.ျပန္လည္
တမ္းတ..လြမ္းမိေနပါေတာ့သည္...။။

အခြင့္အခါသင့္ရင္ျဖင့္ ဆက္လက္ လြမ္းျပ ပါအံုးမည္.
ဘေလာ့ဂါ စာခ်စ္သူ အေပါင္း ကို ထာ၀ရ ခ်စ္ခင္ ေလးစား လွ်က္




(ဒုတိယ)
04/11/2011

“ေခၽြး”

။ ။ငါကိုယ္တိုင္ ..စိုက္ပ်ိဳးခဲ့တဲ့ ဒီပန္း
။ ဖူးပြင့္ေ၀ဆာမွ ေနာင္တ ေတြမွန္းသိလိုက္ရခ်ိန္
။ “ဘ၀” ေတြက ခါးတယ္ ဒႆနေတြကမ်ားတယ္
။ ေညွာ္နံေတြ ေထာင္းလေမာင္းထေနတဲ့
။ ဒီဥံဳးေနွာက္ကိုပဲ ေန႕ဒဓူ၀အသံုးျပဴလို႕
။ ယိုင္နဲ႕နဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္
။ မိႈင္းတက္ ေနတဲ့ အိမ္မက္တစ္ခ်ိဳ႕
။ ရိုးတံက်ဲက်ဲ ကံႀကမၼာေတြကို
။ ေထြးပိုက္ရင္း အေမာေဖာက္ေနတဲ႕
။ ရင္ဘက္ အစံုက ဖုတ္လိုက္ဖုတ္လိုက္
။ ေပါက္ေနတဲ့ ဒီနဖူး ထပ္တူးစရာ သိုက္မရွီေတာ့
။ ကိုယ့္သမိုင္းကိုယ္ေရး..ကိုယ့္ဘြဲ႕ ကုိယ္ေပးေနမွေတာ့
။ ဒီအပ္ေႀကာင္းေတြလည္း
။ ေကၽြက် ေနခဲ့တာႀကာေပါ့...။
။
။ “ေႀသာ္”..အခုေတာ့
။ နဖူးကေခၽြး အတြက္ ေထြးေပြ႕စရာ ေျခ မ ရွီေပမယ့္
။ ရင္ထဲ ကထြက္တဲ့ ေခၽြး ေျဖသိပ့္စရာ ေနရာမရွီခဲ့..။။။





။ (ဒုတိယ)
။ 22/10/2011
.

“တစ္ဘ၀လံုးအတြက္ညစာတစ္နပ္”

“အတိတ္၏ေမြႏွစ္မ်ားထဲတြင္အဖိုးတန္ဆံုးအရာမွာ
အေတြ႕အႀကံဳပင္ျဖစ္သည္အေတြ႕အႀကံဳကိုစာႏွင့္သင္၍မရ..
ေငြႏွင့္၀ယ္၍မရ.ဘ၀ႏွင့္ကာလျဖင့္သာရင္းနႈီးယူရေပသည္
ပင္ပန္းမႈ႕မ်ားလည္းစိုက္ထည့္ခံခဲ့ရေပဦးမည္..
ခံစားမႈ႕မ်ားလည္းေဘးထြက္ပစၥည္းအျဖစ္..
ေပၚထြက္ခဲ့ေပမည္..သို႕ရာတြင္ကုန္ေခ်ာျဖစ္ေသာ
အေတြ႕ႀကံဳမွာကား..သံုးတက္လွွ်င္(ျပဒါးရွင္လံုးပင္ျဖစ္ေပသည္)..”
….။ 29/08/2006.ဒိုင္ယာရီမွ။….
။………………………………………………………………………………။
“ေဟေကာင္.ခ်က္ဆူ.ႀကက္ႀကီးပိုက္ျပီးဘယ္သြားမလို႕တုန္းဟ”
“ေရထိုးဆိုင္ကိုႀကက္သြားေပါင္မလို႕ေလ ညတံုးကငါထိသြားတာေလးဒီညျပန္သြား
ဖန္ရမယ္ကြ”..“ေဟမင္းဟာကလည္းကြာပစၥည္းေတြေပါင္တာပဲႀကားဘူးပါတယ္မင္း
ႀကမွႀကက္ေပါင္ရတယ္လို႕”..“ေအးဟုတ္တယ္ကြ.ေရထိုး.ကငါႀကက္ကိုႀကိဳက္ေန
တာခြပ္လက္ခ်ပီးသားေလကြာ.ဒီေကာင္ကအျပီးေရာင္းရင္8000ေပးမယ္ေျပာတာ
ငါႏွေမ်ာလို႕အျပီးမေရာင္းတာသံုးရက္နဲ႕ျပန္မေရြးနိုင္ရင္အဆံုးေလ..ဒါနဲ႕မင္းေရာ
ညတံုးကအေျခအေနဘယ္လိုလဲ..”..“ခြီးပါပဲကြာ.ရံႈးလိုက္တာမွခြက္ခြက္လန္ပဲ.
ဘုရားပြဲႀကရင္သံုးဖို႕စုထားတာေလးေတြ.အကုန္ပါတာပဲ.အဲ့ဒိဘိုးေတာ္နဲ႕ငါနဲ႕
အႀကိဳးကိုမေပးပါဘူးကြာ..သူမေသခင္ကတဲကငါနဲ႕ရန္ခဏခဏျဖစ္ေနတာ”
“ဟဟ.ဘာမွလဲမဆိုင္ဘူးေသတဲ့သူကိုေတာင္အပစ္ျမင္ေနေသးတယ္
ဒီည.အသုဘရက္လည္ေနာက္ဆံုးညေနာ္.မင္းလာအံုးမွာလား”
“လာစရာလမ္းစရိတ္မရွီေတာ့ပါဘူးကြာ.မင္းလိုဖန္စရာလည္းႀကက္လည္းမရွီဘူးဟ
အိမ္ကစပါးက်ီလဲငါဖန္ရပါမ်ားလို႕ အထဲကႀကြက္ေတြေတာင္ ဗိုက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႕
ကၽြမ္းထိုးေနႀကေလာက္ျပီ.”. “ေအးပါကြာ.ငါကေတာ့ဒီႀကက္ေလးနဲ႕ပဲအရင္းအနႈီးလုပ္ျပီး
အရင္က အရံႈးေလးဒီညသြားျပန္ရွာလိုက္အံုးမယ္..လစ္ပီကြာ.”. “ေအးေအး”
ႀကက္ေလးပိုက္ျပီး .ကိုေရထိုး..အရက္ဆိုင္သို႕သုတ္ေျခတင္သြားေသာခ်က္ဆူရဲ့ေက်ာျပင္
ကိုေငးႀကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ္ညတံုးက ဖဲ၀ိုင္းမွာရံႈးခဲ့ေသာေငြမ်ားကိုျမင္ေရာင္လာမီတယ္္.၁၅၀၀၀..
ဆုိေသာေငြဟာကၽြန္ေတာ့အတြက္ေတာ့ မနည္းေသာေငြေပါ့..ထိုေငြကိုကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုနည္းနဲ႕
ျပန္ရေအာင္ရွာရမလဲ ေတြးေနမီသည္..။။
။.............................................................................။

..“အေမ..အေဖ့ကိုမေတြ႕ပါလားဘယ္သြားတံုး”
မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာအလုပ္ရႈပ္ေနေသာ
အေမကိုလွမ္းေမးလိုက္တယ္.“မသိပါဘူးသားရယ္..အျပင္ခဏဆိုျပီးထြက္သြားတာပဲ”
အိမ္က်မ္းျပင္ေပၚမွာေက်ာခင္းရင္းအိမ္တြင္းသို႕ ကၽြန္ေတာ္လွည့္ပတ္ႀကည့္ေနမီတယ္
ခ်က္ဆူကမွႀကက္ေပါင္စရာရွီေသးတယ္ကၽြန္ေတာ္တို႕အိမ္မွာေပါင္းစရာနွံစရာ
ဆိုလို႕ဘာတစ္ခုမွမရွီ..အေမ့ဆီမွာေငြေတာင္းျပန္ရင္လည္းမရွီမွာေသခ်ာသည္..
အဲ့ဒိအခ်ိန္ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးကဘီဒိုေပၚမွ..အေမ့ရဲ့ စုဘူးေလးကိုသြားေတြ႕လိုက္
တယ္..အေမ့မွာအပ္ခ်ဳပ္္စက္ေလးတစ္လံုးရွီတယ္.အေမကအဲ့ဒိအပ္ခ်ဳပ္္စက္
ေလးနဲ႕သူအားတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာကေလးအၤက်ီေလးေတြ...ေခါင္းအံုးစြတ္ေလးေတြ
ခ်ဳပ္.ခ်ဳပ္.ျပီး.ေရာင္းတယ္.ရသမွ်ေငြတိုေငြစေလးေတြကိုအဲ့ဒိစုဘူးေလးထဲမွာ
ထည့္ထည့္ထားတယ္..အေမ့ရဲ့စိတ္ကူးကသူ႕ရဲ့ေခ်ြးနည္း စာေလးနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ကို
ရွင္ျပဳေပးခ်င္လို႕ေပါ့..အခုဆိုအေမစုစုထားတာေတာင္ေတာ္ႀကာေနျပီ…
ကၽြန္ေတာ့္လက္ေတြ ကတုန္ကယင္နဲ႕အေမ့ရဲ့စုဘူးေလးကိုလႈပ္ကိုင္လုပ္ႀကည့္
မိတယ္စုဘူးေလးထဲမွာေငြကျပည့္ ေနပံုရတယ္ေဘာင္ခတ္သံေတာင္မႀကားရ…
မလုပ္သင့္ဘူးဆိုတာသိေနေပမယ့္လည္း..ကၽြန္ေတာ္အေတြးအာရံုထဲမွာ..
ရံႈးသြားတဲ့ေငြ.15000.ကိုပဲျမင္ေရာင္ေနမိတယ္....(“ငါဖဲနိုင္မွပဲအေမ့စုဘူးေလး
ထဲျပည့္သိပ့္ေနေအာင္ျပန္ထည့္ေပးေတာ့မယ္..သားကိုခြင့္လြတ္ပါအေမ့.”)
.စုဘူးေလးကိုရင္ထဲမွာတင္းက်ပ္စြာေပြ႕ပိုက္္လို႕.အိမ္ေပၚကေနအသံတိတ္ျပန္အ
ဆင္းမွာ…“သားေရ.. မင္းအေဖအိပ္ကပ္ထဲ
မွာေငြ..8000..ရွီတယ္အဲ့တာယူျပီးေဒၚႏွင္းရီတို႕ဆိုင္ကဆန္တစ္အိပ္သြား၀ယ္ေပးပါ
အံုး..လိုတဲ့ေငြကိုအေမေနာက္ရက္မွလာေပးမယ္လို႕ေျပာလိုက္ေနာ္..”
အေမ့ကေတာ့ကၽြန္ေတာ္ရဲ့လုပ္ရပ္ေတြကိုဘာမွမသိရွာပဲမီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွေနလွမ္းေျပာ
လိုက္တယ္..“ဟုတ္..ဟုတ္..ကဲ့အေမ..သားဒီညအိမ္ျပန္နည္းနည္းေနာက္က်မယ္ေနာ္”
“ေအးေအး..သိပ့္ညဥ့္နက္ေအာင္လုပ္မေနနဲ႕သားရယ္.ေစာေစာျပန္လာခဲ့.”
“ဟုတ္ကဲ့ပါအေမရာ.ထမင္းစားအမွီျပန္လာမွာပါ.”
.။…………………………………………………………။

“လာေဟ့..ဒုဒု.တစ္၀ိုင္းလိုေနတာအေတာ္ပဲကြာ..ပိုက္ဆံေရာပါ၇ဲ့လား
ရိႈးမန္းဒီးျပအံုးေနာ္..ဟဲဟဲ..”
“ေဟ့ေကာင္..သာကူ..ေတာသားပါးစက္ကဘိုလိုမမႈတ္နဲ႕ အာပုတ္ေစာ္နံ
တယ္.ပိုက္ဆံမရွီရင္အိပ္ကထြက္မလာဘူးကြ.ေဟာဒိမွာ.ေတြ႕လား.”
ဘုတ္ခနဲ႕ မည္ေအာင္အေမ့ရဲ့ စုဘူးေလးထဲမွရခဲ့ေသာေငြ30000ေက်ာ္ကိုဖ်ာက်မ္းေပၚ
ပစ္ခ်လိုက္တယ္.“ဒါမ်ိဳးမွ..သာကူ..တိုကႀကိဳက္တာကြ.စလိုက္ႀကဆို႕သူငယ္ခ်င္းေရ့.”
ေလာဘ.သားတို၏စိန္ေခၚသံ..ကအိမ္ေပၚမွ.က်န္ရစ္သူမီသားစုရဲ့..ပူေဆြးေသာ
ကသံမ်ားကို.ဖုန္းလႊမ္းသြားေလေတာ့သည္..လက္သံေတြတစ္ေျဖာင္းေျဖာင္း
ေလာဘ နံ႕ေတြတစ္ေထာင္းေထာင္းနဲ႕.ေဆာ့ကစားလာလိုက္တာ..ကၽြန္ေတာ္အိပ္
ကပ္ေလးကေတာ့..နွဲသမားပါးေတြလို..ပိန္လိုက္ေဖာင္းလိုက္ေပါ့…ေနာက္ဆံုးမွာ
အေမ့ရဲ့စုဘူးေလးထည္းကေငြ30000ေက်ာ္ကေတာ့………
“ေဟ့..ဒုဒု..ကုန္ျပီလားကြ..ကုန္ရင္လည္းျပန္ေတာ့ကြာ.ေနာက္မွာ၀င္မည့္သူေတြ
တန္းစီေနတယ္ ေတြ႕တယ္မဟုတ္လား.”.ကၽြန္ေတာ္ခါးႀကားမွ.က်စ္က်စ္ပါေအာင္
လိပ့္ထည့္ထားေသာ.အေမဆန္၀ယ္ခိုင္းလိုက္တဲ့..ပိုက္ဆံ.8000.စီသို႕လက္ေရာက္
သြားေလသည္.( မနက္ဖန္ညစာအတြက္ဆန္မရွီေတာ့ဘူး)ဆိုတဲ့အေမ့ရဲ့စကားသံ
ကထပ္ခါထပ္ခါႀကားေရာင္ေနမိတယ္သို႕ေသာ္လည္း..ကၽြန္ေတာ္.ဆင္ကန္းေတာ့
တိုးေလျပီ..ကၽြန္ေတာ္မ်က္လံုးထဲမွာ..၀ိုင္းထဲမွ.ပိုက္ဆံေတြကလြဲျပီးဘာကိုမွမျမင္
ရေတာ့..“ဒါေနာက္ဆံုးလက္က်န္ပဲကြာ.ဒါကုန္ရင္ငါျပန္မယ့္..ဒီတစ္လွည့္
အကုန္ထိုးတယ္ကြာ.”..ကံဆိုးမတို႕သြားရာမိုးလိုက္လို႕ရြာေလျပီ.ရာသီဥတုက
ကိုယ့္ဘက္မွာမရွီ..ရွီတာေတြကေတာ့အကုန္လံုးေျပာင္သြားေလေတာ့သည္..။

။…………………………………………………………..။

“ကိုေရထိုး..က်ဳပ္ကိုအရက္ႏွစ္လံုးေလာက္အေႀကြးေရာင္းပါအံုးဗ်ာ”
ဆိုင္သိမ္းရန္ျပင္ဆင္ေနေသာ.ကိုေရထိုးအားကၽြန္ေတာ္လွမ္းေျပာလိုက္တယ္
“လုပ္ျပန္ျပီ..ဒုဒု..ရာ ငါအေႀကြးမေရာင္းတာမင္းသိရဲ့သားနဲ့ကြာ”
“အေႀကြးမေရာင္းရင္.ေဟာ့ဒီ့မွာက်ဳပ္အၤက်ီယူထားလိုက္အသစ္ႀကီးရွီေသးတာ
600ေလာက္ေတာ့တန္ေသးတယ္.မက်င္နပ္ရင္ပုဆိုးပါခၽြတ္ယူလို႕ရေသးတယ္က်ဳပ္
ကေတာ့ဒီညအရက္မူးေအာင္ေသာက္ရမွျဖစ္ေတာ့မွာ.”
ေျပာေျပာဆိုဆုိပုဆီုးခၽြတ္ရန္ျပင္စဥ္ေနေသာကၽြန္ေတာ္အား“ပုဆီုးေတာ့မယူပရေစနဲ့ေတာ့ကြာ
မင္းအျပန္ေခြးလိုက္ဆြဲခံေနရအံုးမယ္ အၤက်ီေတာ့ယူထားလိုက္မယ္မင္းလာျပန္ေရြးအံုးေနာ္ဟဲဟဲ.”.
.“ဟုတ္ကဲ့ပါဗ်ာ”အေႀကြးမေရာင္းပါလို႕ထံုးျဖဴျဖဴနဲ႕ေရးထားေသာ.ေရထိုးရဲ့..ဆိုင္ပုဒ္ကို.အၤက်ီတစ္ထည့္
နဲ႕ မ်က္ကြယ္ျပဳရင္း..အေရွ႕ေရာက္လာေသာအရက္ႏွစ္လံုးအား..ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ေမွာ့ေသာက္ျဖစ္
လိုက္ေလေတာ့သည္..ဆီုးရြားလြန္းေသာအနံ႕အသက္နင့္.အ၀င္ဆိုးေသာ.အရည္ႀကည္ႀကည္မ်ားက..
ဖဲရံုး၍တင္းခံေနေသာ.ကၽြန္ေတာ္ရင္ဘက္ထဲက.အလံုးႀကီးအားေျပေလွ်ာေစခဲ့တယ္.
.ေခါင္းထဲမွျငီစီစီအေတြးမ်ားလည္း.ႀကက္ေျပးငွက္ေျပးေျပးထြက္လို႕..ေရထိုးဆိုင္ကအျပန္..
အရက္ရဲ့အရွိန္တန္ခိုးနဲ႕ရြာလယ္လမ္းမႀကယ္ႀကီး.ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္ထဲ
အပိုင္သိမ္းပိုင္းရင္းးကမၻာႀကီးကပဲ ပတ္ခ်ာလည္ေနတာလား..ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းကပဲ
ပတ္ခ်ာလည္ေနတာလား.ကၽြန္ေတာ္မသိေတာ့.ေျခတစ္လွမ္း လွမ္းလိုက္တိုင္းမွာ
မဟာပထ၀ီေျမႀကီးကတစ္ေပေလာက္ကၽြံကၽြံႀကလွွ်က္..အမ်င္အာရံုနဲ႕ဥံဳးေနွာက္ေတြက
ဦးတည္ရာမဲ့ေနႀကေပမယ့္လည္း..ကၽြန္ေတာ့္ရဲ့ေျခမ်က္ေစ့ေတြကေတာ့..
အိမ္ျပန္လမ္းကိုအလြတ္ရေနႀကျပီေလ..
။……………………………………………………….။

ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္ေလာက္ထိ ဘယ္လိုအိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့တယ္မသိ.
ကၽြန္ေတာ္အိပ္ယာနိူးေတာ့.ေနပင္အေတာ္ေစာင္းေနသည္..မ်က္လံုးႏွစ္လံုးစဖြင့္လိုက္ကတည္းက.
အသိအာရံုထဲကိုပထမဆံုးအေျပးအလႊား၀င္ေရာက္လာတာက..အေမ့ရဲ့စုဘူးေလး.နဲ႕
အေမ၀ယ္ခိုင္းလိုက္တဲ့ဆန္ဖိုး…အလားကားရတဲ့ေလကို ပင္ပင္ပန္းပန္းရိႈက္ရႈရင္း
ေဘးပက္၀န္းက်င္ကိုလွည့္ပက္ႀကည့္လိုက္မိတယ္..အိမ္ခန္းေထာင့္ခ်ိဳးတေနရာမွာ.
မေန႕ကကၽြန္ေတာ္ျခံအျပင္ဘက္မွာ..ပစ္ခ်ထားခဲ့ေသာသူ႕ရဲ့.စုဗူးေလးကို.
ေပြ႕ပိုက္ကာ.ငိုေႀကြးေနတယ္..အေဖကေတာ့..အိမ္ေရွ႕အေ၀းတေနရာကိုေမ်ွာ္ေငး
လွ်က္ညိမ္သက္စြာထုိင္ေနတာကိုေတြ႕လိုက္ရတယ္..“အေဖနဲ႕အေမ.သားအမွားႀကီးမွားသြားမိတယ္.
.သားကိုအျပစ္ေပးပါအေဖ”အေဖကၽြန္ေတာ္ဘက္ကိုေအးေဆးတည္ညိမ္စြာငွဲေစာင္းႀကည့္ရင္း.
.“သားကိုအေဖမွားတယ္လို႕မေျပာေသးဘူးေနာ္..”..“အဲ့ဒီလိုမလုပ္ပါနဲ႕အေဖ.သားကိုႀကိုက္သေလာက္ရိုက္ပါ
ဆံုးမပါ.သားခံယူပါ့မယ္.”.“သားကိုအေဖတစ္ခု ဥပမာေပးမယ္ေနာ္
ေခြးကိုက္ခံရလို႕ကိုက္တဲ့ေခြးကိုသက္ပစ္လိုက္ယံုနဲ႕ေခြးသာေသသြားမယ္.
ေခြးကိုက္ခံရတဲ့ဒဏ္ရာကေတာ့ေပ်ာက္မွာမဟုတ္ဘူးသား..အေဖအခုစဥ္းစားေနတာက
သားဟာ ေဟ့ာဒိအေဖေဟာ့ဒိအေမကေနေမြးလာတဲ့သား.အေဖတို႕အေမတို႕ရဲ့ေသြး
သားအစိတ္အပိုင္းပဲေလ..သားအမွားလုပ္ရင္အေဖတိုလည္းမွားေနတာပဲ.သားအမွန္ေတြလုပ္ရင္
အေဖတို႕လည္းမွန္ေနတာပဲ.အခုသားလုပ္ရပ္ကို.သားကိုယ္တိုင္ကမွားသြား
တယ္ဆိုရင္..အေဖတို႕ရဲ့..ဆံုးမသြန္သင္ညံျဖင္းမူ႕ေႀကာင့္မွားတာပဲမဟုတ္လား
သားမေန႕ကယူသြားတဲ့သားအေမရဲ့စုဘူးေလးကဘာလုပ္ဖို႕အတြက္ဆိုတာသားသိတယ္ေနာ္..”.
.“ဟုတ္ကဲ့သားသိပါတယ္အေဖ.”..“ေအး..သားအေမေပးလိုက္တဲ့..ေငြ8000
ကလည္းဒီေနည.စာအတြက္ဆန္ဖိုးဆိုတာသားသိတယ္ေနာ္..”..ကၽြန္ေတာ္အေဖကို
ေခါင္းညိပ့္ျပလိုက္တယ္…“အဲဒိေတာ့သားေျပာတဲ့အမွားအတြက္.သားရဲ့အေဖနဲ႕
အေမျဖစ္သူက.မွ်ေ၀ခံစားရမွာေပါ့.ဒီေန႕ညစာ မစားႀကပဲသားရဲ့အမွားကိုအေဖတို႕
မွ်ေ၀ခံစားႀကမယ္.”.“ဗ်ာ..အဲလိုမလုပ္ပါနဲ႕အေဖ.မွားတာကသားပါသားရဲ့အပစ္ကို
သားပဲခံယူပါ့မယ္.အေဖနဲ့အေမကိုသားကတိေပးပါတယ္.သားေနာက္ကိုဖဲလံုး၀မရိုက္
ေတာ့ပါဘူး.”..“မဟုတ္ေသးဘူးသား.သားမွန္တယ္ထင္လို႕လုပ္ခဲ့တာမဟုတ္လား.
ကဲမွားတယ္ပဲထားပါေတာ့.သားဘာျဖစ္လို႕အေဖနဲ႕အေမကိုပဲ ဂတိေပးရတာလည္း
.အေဖနဲ႕အေမကအသက္ႀကီးေနျပီ အေဖတို႕ကေနာက္ေနရ..10ႏွစ္ေပါ့.အေဖတိုကိုပဲ
ဂတိေပးတယ္ဆိုင္ရင္.အေဖတို႕မရွီေတာ့တဲ့ေနာက္ပိုင္းမွာ.အဲဒိ ဂတိကို..သားတည္စရာ
မလိုေတာ့ဘူးေပါ့.အေဖလိုခ်င္တာက..သားမွားသြားတယ္ဆိုရင္.အဲဒိအမွားမ်ိဳးေနာက္မျဖစ္ေစရဘူး
လို႕သားကိုယ္သားဂတိေပးတာမ်ိဳးပဲ.အေဖ.လိုခ်င္တာ..အမွားကိုသိရင္အမွန္ကိုျပင္နိုင္
ရမယ္.ရွီသမွ်ပစၥည္းဥဳစၥာေတြဆံုးရံႈးသြားရင္.ေတာင္ဘာမွမျဖစ္ေသးဘူး.ပစၥည္းဥဳစၥာဆိုတာ..
လူမေသမခ်င္းျပန္ရွာလို႕ရတယ္.ေအး..ဒါေပမယ့္.ေယာက်ၤားတစ္ေယာက္ရဲ့ ဂတိ
သစၥာနဲ႕.အႀကင့္သိပၡါဆံုးရံႈးသြားျပီဆိုရင္ေတာ့..တစ္ဘ၀စာလံုး..ျပန္ျပဴျပင္ဖို႕ခက္ခဲလြန္းသြားျပီ..”.
.အေဖ့ရဲ့ဆံုးမသြန္သင္မႈ႕ေတြကကၽြန္ေတာ္ရင္ထဲႏွလံုးသားထဲမွာလွံသြား
တစ္ေခ်ာင္းလိုစူးနစ္စိုက္၀င္ေနသည္..အေမကေတာ့..ဘာတစ္ခုမွ၀င္မေျပာပါ.
ကၽြန္ေတာ္၀မ္းနည္းလြန္းလို႕မ်က္ရည္ေတြပိုးပိုးေပါက္ေပါက္က်ေနမိတယ္..
“သားကိုယ္သားဂတိေပးလိုက္ပါျပီအေဖ..သားအေဖျဖစ္ေစခ်င္တဲ့.ေယာက်ၤားတစ္
ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္..ႀကိဳးစားသြားပါမယ္.”အေဖဘာမွဆက္မေျပာေတာ့ပဲ
နုတ္စိတ္ညိမ္သက္သြားေလသည္..ကၽြန္ေတာ္အေမ့နားကိုတိုး၍အေမ့ကိုသိုင္းဖက္
လိုက္ရင္း.“သားကိုခြင့္လြတ္ပါအေမ”..“ရပါတယ္သားရယ္.သားကိုယ့္သား
ဂတိေပးတယ္ဆိုင္ရင္ပဲ.အေမက်င္နပ္ပါျပီ.”..အိမ္ကေလးထဲမွာေတာ့ကၽြန္ေတာ္ရဲ့
ေနာင္တမ်က္ရည္ႏွင့္ငိုရိႈက္သံေတြလႊမ္းျခံဳလွ်က္………………
အဲ့ဒီည..အေဖကေတာ့သူ႕ ဂတိအတိုင္းညစာမစားပဲေနလိုက္ပါေတာ့သည္..
အေဖေပးခဲ့တဲ့ညစာတစ္နပ္ရဲ့သင္ခန္း
စာက.ကၽြန္ေတာ္..ဘ၀တစ္ခုလံုစာအတြက္.လံုေလာက္သည့္..ညစာတစ္နပ္ပင္
မဟုတ္ပါ့လား….။။။။။…



....ဆက္လက္..ႀကိဳးစားပါအံုးမည္..
စာရႈသူအေပါင္းကို ..ထာ၀ရ..ေလးစား..ခင္မင္လွ်က္.


(ဒုတိယ)
19/11/2011