{အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း မဟုတ္ခဲ့ေပမယ့္ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ျပည့္နွက္ေနတဲ့ အႏုပညာျမစ္တစ္စင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားအတြက္ အဓိက ေရေသာက္ျဖစ္ တစ္ဆင္းပါပဲ}

Wednesday, 12 January 2011

အေဖ နဲ ့ ကၽြန္ေတာ္

Views
အေတြ ့အႀကံဳ ဆိုတာ ...

.

အရက္စက္ဆံုး

အႀကမ္းႀကဳတ္ဆံုးဆရာပဲ ၊

ဒါေပမယ္ ့ အဲ ့ဒီက သင္ခန္းစာ ယူစမ္းပါ ၊

ယူျဖစ္ေအာင္ ယူပါ ။

( စီ၊ အက္( စ္ )၊ လူး၀စ္ )


စပိန္ျပည္ေတာင္ပိုင္း အက္စ္တီပိုနာ ဆိုသည္ ့ေနရာေလးမွာ ကြ်န္ေတာ္ႀကီး

ျပင္းခဲ ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္ အသက္ ၁၆ ႏွစ္အရြယ္ တစ္မနက္မွာ၊ အေဖက သူ ့အား ၁၈

မိုင္ေလာက္အကြာမွာရွိသည္ ့ မီဂ်ား( စ္ ) ရြာသို ့ ကားေမာင္းပို ့ခြင္ ့ေပးသည္။ အဲဒီလိုခြင္ ့

ေပးျခင္းအတြက္ ကြ်န္ေတာ္က ကားကိုအနီးရွိ ၀ပ္ေရွာ ့တစ္ခုမွာ ေရေဆး၊ ဆီထိုး လုပ္

ေပးရန္ပါ တာ၀န္ယူရသည္။

အဲသည္တုန္း ကြ်န္ေတာ္ ကားေမာင္းတတ္စ၊ ကားကိုကိုင္တြယ္သံုးစြဲခြင္ ့လည္း

ေသေသခ်ာခ်ာ မရေသးသည္ ့ကာလျဖစ္ရာ၊ အေဖေျပာတာကို ကြ်န္ေတာ္ အလွ်င္အျမန္

ေခါင္းညိတ္ျဖစ္ခဲ ့သည္ ။

ကြ်န္ေတာ္ အေဖ ့ကို မီဂ်ား( စ္ ) သို ့ ကားေမာင္းပို ့သည္။ သည္ ့ေနာက္ည

ေန ၄ နာရီတိတိမွာျပန္လာႀကိဳမယ္ဟု ကတိေပးျပီး ၀ပ္ေရွာ ့ရွိရာတန္းသြားကာ ကား

ကို အပ္သည္။ အဲသည္ေနာက္ အခ်ိန္ေလး အနည္းငယ္ပိုေနသျဖင္ ့ ၀ပ္ေရွာ့အနီးရွိ ရုပ္

ရွင္ရံုမွာ ရုပ္ရွင္တစ္ကားႏွစ္ကားႀကည္ ့မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ျပီး ရံုထဲ၀င္ကာႀကည့္ေန

လိုက္သည္။ ဇာတ္လမ္းမ်ားထဲ ကြ်န္ေတာ္ ေမ်ာပါကာ အခ်ိန္ဘယ္ေလာက္ႀကာမွန္း

မသိ ျဖစ္သြားသည္။ ေနာက္ဆံုးကားႀကည္ ့ျပီး နာရီႀကည္ ့လိုက္သည္ ့အခါ ၆ နာရီထိုး

ေနျပီ။

ႏွစ္နာရီတိတိ ကြ်န္ေတာ္ေနာက္က်သြားသည္ ။

ရုပ္ရွင္ႀကည္ ့ေန၍ ေနာက္က်မွန္းသိလွ်င္ အေဖ အႀကီးအက်ယ္ ေဒါသ၏ထြက္

ေတာ ့မည္။ ကြ်န္ေတာ ့ကိုလည္း ဘယ္ေတာ ့မွကားေမာင္းခြင့္္ေပးမည္မဟုတ္ ။ ထို ့

ေႀကာင္ ့အေဖ့အား ကားမွာျပင္စရာေတြရွိေန၍ ၀ပ္ေရွာ ့ကလူေတြ အခ်ိန္အႀကာႀကီး

လုပ္ကိုင္ေနရေႀကာင္း၊ ေျပာရန္စဥ္းစားျပီ လာခဲ ့သည္။

အေဖနွင္ ့ေတြ ့ရန္ ခ်ိန္းထားသည္ ့ေနရာသို ့ေရာက္သည္ ့အခါ စိတ္ရွည္လက္

ရွည္ပင္ အေဖ ေစာင္ ့ေနတာေတြ ့ရသည္။

ေနာက္က်သည္ ့အတြက္ေတာင္းပန္ေႀကာင္း၊ တတ္ႏိုင္သမွ် အျမန္ဆံုးလာခဲ့

ေႀကာင္း ၊ ၀ပ္ေရွာ ့မွာ ႀကီးႀကီးမားမားျပင္ရတာေတြ ရွိသျဖင့္ အႀကာႀကီးျဖစ္ေနရေႀကာင္း

ကြ်န္ေတာ္ေျပာလိုက္သည္ ့အခ်ိန္၊ ကြ်န္ေတာ္ ့ကိုလွမ္းႀကည္ ့လိုက္သည္ ့ အေဖ့၏ အ

ႀကည္ ့ကို ကြ်န္ေတာ္ ့တစ္သက္ေမ့ႏိုင္မည္မဟုတ္ ။

`` ေဂ်ဆင္ ၊ ဒီကိစၥ အေဖ့ကိုလိမ္ေျပာမွျဖစ္မယ္လို ့ မင္းသေဘာထားတာ

အေဖ စိတ္မေကာင္းဘူး သား ´´

`` ဘာျဖစ္လို ့လည္း အေဖ၊ ကြ်န္ေတာ္အမွန္အတိုင္းေျပာတာပဲဟာ ´´

အေဖ ကြ်န္ေတာ္ ့ကိုထပ္ႀကည္ ့ျပန္သည္ ။

`` မင္းမေပၚလာေတာ ့ ၀ပ္ေရွာ ့ကို ဘာေတြျဖစ္သလဲ လွမ္းေမးတယ္၊ မင္းလာ

မယူေသးတာတဲ ့၊ အဲဒီေတာ ့ကားမွာ ဘာမွမျဖစ္တာ ငါ သိျပီးသားေပါ ့ကြာ ´´

ရုတ္တရက္ ရွက္ေႀကာက္သည္ ့စိတ္ျဖင့္ကြ်န္ေတာ္ ထူပူ၍သြားသည္။ ရုပ္ရွင္

သြားႀကည္ ့၍ ေနာက္က်ရျခင္းျဖစ္ေႀကာင္း ကြ်န္ေတာ္ ၀န္ခံရသည္။ ကြ်န္ေတာ့္စကား

ေတြနားေထာင္ေနတ့ဲ အေဖ့မ်က္နွာမွာ ၀မ္းနည္းေႀကကြဲသည္ ့ အရိပ္လကၡဏာမ်ား

ယွက္သန္းလာျပီး ...

`` အေဖ ေတာ္ေတာ္ ေဒါသထြက္တယ္၊ အဲဒါ သားကိုမဟုတ္ဘူး၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္

ေဒါသထြက္တာ ဒီအရြယ္ထိေရာက္လာတဲ ့သားမွာ၊ အေဖ့ကို လိမ္ေျပာရမယ္ဆိုတဲ ့ စိတ္

မ်ိဳးရွိေနတာ အေဖညံ ့လို ့ပဲ၊ အေဖေမြးထာတဲ ့သားဟာ .. ကိုယ့္အေဖကိုေတာင္ အမွန္

အတိုင္းမေျပာႏိုင္တဲ ့ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနတာ အေဖအသံုးမက်လို ့ပဲ။ ဖခင္တစ္

ေယာက္အေနနဲ ့ အေဖ မေအာင္ျမင္ခဲ ့ဘူး ၊ အခု အေဖ အိမ္ကိုလမ္းေလွ်ာက္ျပီးပဲ ျပန္

မယ္၊ သားကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ ့တဲ ့ ဒီႏွစ္ကာလေတြအတြင္း အေဖ ဘာအမွာေတြက်ဳး

လြန္ခဲ ့လည္းဆိုတာ အေျဖေပၚတဲ ့အထိ စဥ္းစားသြားမယ္ ´´

`` အေဖ ၊ ၁၈ မိုင္ေ၀းတဲ ့အိမ္ကိုလမ္းေလွ်ာက္ရမွာ ေ၀းလြန္းပါတယ္ ၊ ျပီးေတာ ့

ေမွာင္လဲေမွာင္ေနျပီ ´´

ကြ်န္ေတာ္ ေတာင္းပန္တာေတြ အခ်ည္းႏွီးသာ ျဖစ္ခဲ့သည္ ။ အေဖ အႀကီးအ

က်ယ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္ လုပ္ခဲ ့မိျပီ။ ယခုေတာ့ တစ္သက္တာမွာ

အထိခိုက္၊ အနာက်င္ရဆံုး သန္ခန္းစာတစ္ခု ကြ်န္ေတာ္ ခံယူရေတာ ့မည္။

ဖုန္ထူးေသာ ထိုလမ္းအတိုင္း အေဖ ေလွ်ာက္သြားသည္ ့အခါ ကြ်န္ေတာ္

ကားေပၚေျပးတက္ျပီး အေဖ့ေနာက္က လိုက္ရသည္။ သည္မွ်ဆို အေဖ ရပ္ေလမည္

လား၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးစြာ ေတာင္းပန္တိုးလွ်ိဳးျပီးလိုက္လာသည္ ။ အေဖ ကြ်န္ေတာ့္ ကို

စကားတစ္ခြန္းမွ ျပန္မေျပာ ။ ၀မ္နည္းေက်ကြဲျပီး ေတြေ၀ေငးေမာစြာျဖင့္သာ ေလွ်ာက္

၍သြားေနသည္ ။

ကြ်န္ေတာ့္ ဘ၀ တစ္သက္တာတြင္ အေဖ့ကို အဲဒီလို ကိုယ္ပင္ပန္းႀကီးစြာ ၊

စိတ္ပင္ပန္းႀကီးစြာ ခံစားေနသည့္ အေနအထားျဖင့္ ... ျမင္ေတြ ့ခဲ့ရသည္မွာ ၊ ထိုစဥ္က

အျဖစ္ေလာက္ ခါးသီးဖြယ္၊ ရင္နင့္ဖြယ္ေကာင္းလွေသာ အေတြ ့အႀကံဳ မရွိေတာ ့ပါ ။

ေနာက္ေနာင္မ်ားတြင္ေတာ့ အေဖ့ေရွ ့ေမွာက္၌ မမွန္ေသာစကားကို တစိုးတစိမွ်ပင္

ကြ်န္ေတာ္ မဆိုျဖစ္ေတာ ့ပါ ။ ။

Jason Bocarro ၏ A Long Walk Home

ဆရာ ေဖျမင့္ ဘာသာျပန္သည္။

ဖက္ဖူးသူမ်ားလည္းဖက္ဖူးႀကမွာပါ...မဖက္မိႀကေသးသူေတြအတြက္လည္း...ရင္ထဲမွာ တစ္ခုတစ္ခု က်န္ခဲ့ရင္ကို..ကြ်န္ေတာ္ က်င္နက္ပါျပီ...

No comments: