{အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း မဟုတ္ခဲ့ေပမယ့္ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ျပည့္နွက္ေနတဲ့ အႏုပညာျမစ္တစ္စင္းကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားအတြက္ အဓိက ေရေသာက္ျဖစ္ တစ္ဆင္းပါပဲ}

Thursday, 24 February 2011

က်မ တာ၀န္မေက်ပါ

Views

သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရ... ဒီ၀တၳဳတိုေလးေကာင္းလို႕ သူငယ္ခ်င္းတို႕ကိုဖတ္ေစခ်င္တာနဲ႕ တင္ေပးလိုက္တယ္။။။။။ကဲ သားတို႔သမီးတို႔ သည္ေန႔ ဆရာမ က မင္းတို႔ကို သစ္ပင္ေတြအေၾကာင္ ေျပာျပခ်င္တယ္။ ဆရာမက အတန္း တြင္းရွိ ကေလးမ်ားကို ေျပာရင္း ေမးခြန္းထုတ္လိုက္သည္။
သစ္ပင္ႀကီးေတြအသက္႐ႈသလား
႐ႈပါတယ္
ေသခ်ာလား .. ႐ႈတယ္ဆိုရင္ သူ တို႔ဘာနဲ႔ အသက္႐ႈလဲ၊ မင္းတို႔ သစ္ပင္မွာ ႏွာေခါင္းေပါက္မ်ားေတြ႕ဖူးလို႔လား
မေတြ႕ပါဘူး..မ႐ႈပါဘူး
႐ႈပါတယ္..အျမစ္နဲ႔ပါ
အကိုင္းနဲ႔႐ႈပါတယ္
ဆရာမက အေၾကာင္ဖမ္းေမးလိုက္၍ ကေလးမ်ား တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ျဖစ္ကုန္ၾကသည္။ဆရာမက ၿပံဳးလိုက္ၿပီး သင္ပုန္းေပၚတြင္ ေျမႀကီးမွာေပါက္ေနေသာ သစ္ပင္ပံုဆြဲလိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ကေလးမ်ားဘက္ျပန္လွည့္ကာ..
ကဲ မင္းတို႔လည္း အသက္႐ႈရင္ ေလကို႐ႈတယ္ေလ၊ သစ္ပင္လည္းေလ ကို႐ႈမွာေပါ့၊ ဒါဆို ဘယ္အပိုင္းနဲ႔႐ႈမလဲ၊ အျမစ္က ေျမႀကီးထဲမွာဆိုေတာ့အျမစ္ နဲ႔႐ႈလို႔ရပါ့မလား
ေလေပၚကအပိုင္းနဲ႔႐ႈပါတယ္
ဒါေပါ့ သစ္ပင္ေတြက အရြက္ေတြ ကေန အသက္႐ႈၾကတယ္
သစ္ပင္ေတြဟာ ေလထဲက ကာ ဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ဓာတ္ေငြ႕ကို အရြက္ မွာရွိတဲ့ ေလေပါက္ကေလးေတြကေန စုပ္ယူၾကတယ္၊ ေျမႀကီးထဲက ေရကို ေတာ့ အျမစ္ေတြကေန စုပ္ယူၾကတယ္၊ ေနာက္သစ္ပင္ရဲ႕ အစိမ္းေရာင္အပိုင္း မွာရွိတဲ့ ကလို႐ိုဖီးလ္ဆိုတဲ့ ဓာတ္ကေန ေရာင္ျခည္ကို အသံုးျပဳၿပီးခုနစုပ္ယူထား တဲ့ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္နဲ႔ ေရကိုကာ ဗြန္ဟိုက္ၿဒိတ္လို႔ေခၚတဲ့ အစာေတြျဖစ္ ေအာင္ခ်က္ေပးတယ္၊ အဲသည္မွာ ေဘး ထြက္ပစၥည္းအေနနဲ႔ ေအာက္စီဂ်င္ကိုထုတ္လႊတ္လိုက္တယ္၊ အိမ္မွာမင္းတို႔ စားဖို႔အစာကို အေမက ထမင္းအိုးထဲ ဆန္ထည့္၊ ေရထည့္ၿပီး ထမင္းခ်က္သလိုေပါ့၊ ဆန္က ကာ ဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ဆိုရင္ ေရကေတာ့ ေရေပါ့၊ ေနေရာင္ျခည္က မီးဆိုရင္ အ ေမက ဘာလဲ
အေမက ထမင္းခ်က္တဲ့သူပါ
အေမက ကလို႐ိုဖီးလ္ေပါ့၊ သစ္ပင္ႀကီးကေတာ့ ထမင္းအိုးႀကီးေပါ့ မဟုတ္ဘူးလားကြဲ႕
ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာမ
ဒီေတာ့ သစ္ပင္ေတြဟာ တို႔ေတြ စားဖို႔ အစာေတြကို အဓိက ထုတ္လုပ္ ေပးတယ္၊ တို႔ေတြ႐ႈဖို႔ ေလေကာင္းေလ သန္႔ ေအာက္စီဂ်င္ေတြကိုလည္း ထုတ္ ေပးေသးတယ္၊ တို႔လူသားေတြကို အ က်ိဳးမျပဳဘူးလားေနာ္
ျပဳပါတယ္ ဆရာမ
ေအး ဒါေပမယ့္ အဲလို လုပ္ေပး တာက ေန႔ခင္းေနေရာင္ျခည္ အလင္း ရွိတုန္း သူတို႔အစာခ်က္တဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္ မွာပဲကြဲ႕၊ ညေရာက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ သစ္ပင္ေတြကလည္း တို႔လူေတြအသက္ ႐ႈသလိုပဲ သူတို႔လည္း႐ႈၾကတယ္တဲ့၊ ဆရာမက သင္ပုန္းတြင္ ေရာင္ျခည္ျဖာေနေသာ ေနလံုးပံု၊ သစ္ပင္ပံု ဆြဲျပၿပီး၊ အျမစ္က ေရစုပ္ယူပံု၊ ပင္စည္ အေပၚပိုင္းက စုပ္ယူေသာဓာတ္ေငြ႕ ၊ ျပန္ထြက္ဓာတ္ေငြ႕ စတာေတြကို ကေလးတို႔သေဘာေပါက္လြယ္ေအာင္ မွ်ားေလးေတြျဖင့္ျပရင္းေမးလိုက္သည္။ လူေတြက ေလထဲက ဘာဓာတ္ေငြ႕ကို ႐ႈၾကတာလဲ
ေအာက္စီဂ်င္ ဓာတ္ေငြ႕ပါ
ဘာဓါတ္ေငြ႕ကို ျပန္ထုတ္သလဲ
ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ဓါတ္ပါ
ဟုတ္တယ္ ကေလးတို႔သိပ္ေတာ္တာပဲ၊ သစ္ပင္ႀကီးေတြဟာ ေန႔အခါမွာေတာ့ ေနေရာင္ျခည္အသံုးျပဳၿပီး အစာ ခ်က္ရာမွာ လူေတြထုတ္လိုက္တဲ့ ကာ ဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ကို သူတို႔ကယူ၊ လူ ေတြအသံုးလိုတဲ့ ေအာက္စီဂ်င္ကို သူ တို႔က ျပန္ထုတ္ေပးလို႔ လူေတြနဲ႔ သိပ္ အဆင္ေျပၾကတာေပါ့
ညဘက္ေရာက္လို႔ ေနေရာင္မရွိ ေတာ့တဲ့အခါ အစာမခ်က္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ သူတို႔လည္း လူေတြလို ပဲ ေအာက္စီဂ်င္ကို႐ႈၿပီး ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ ဆိုဒ္ကိုပဲ ထုတ္ၾကသတဲ့ကြယ္၊ ဒါေၾကာင့္ တခါတေလ ညဘက္ႀကီး သစ္ပင္အႀကီး ႀကီးေတြေအာက္မွာတို႔၊ သစ္ေတာေတြ ထဲမွာတို႔ ေနမိ၊ အိပ္မိရင္ အသက္႐ႈမဝ ျဖစ္ၿပီး သတိလစ္တတ္တယ္ဆိုတာ၊ လူေတြနဲ႔ သစ္ပင္ေတြ ေအာက္စီဂ်င္ကို လု႐ႈၾကလို႔ေပါ့၊ ဒါကို မသိတဲ့သူေတြက ေတာ့ သရဲဖမ္းတာ၊ နတ္ဖမ္းတာနဲ႔ ေၾကာက္တတ္ၾကတယ္၊ အမွန္ကေတာ့ သစ္ပင္ေတြက ညမွာကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ ဆိုဒ္ကို ထုတ္တာကိုး
ေန႔အခ်ိန္တြင္ လူႏွင့္သစ္ပင္ သ ဟဇာတျဖစ္စြာ ေအာက္စီဂ်င္ႏွင့္ ကာ ဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ကို အေပးအယူ လုပ္ၾကေသာ္လည္း ညအခါ ေအာက္စီ ဂ်င္ကိုခ်ည္း႐ႈ၍ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ ဆိုဒ္ေတြခ်ည္း ထုတ္လႊတ္ၾကပံုကို လည္း ဆရာမက သင္ပုန္းေပၚတြင္ ေန႔ ညခြဲျခားကာ ပံုၾကမ္းဆြဲျပလိုက္သည္။
မင္းတို႔ စဥ္းစားၾကည့္စမ္း၊ သစ္ ပင္ေတြက သူတို႔မနက္က သံုးထားစား ထားတဲ့ ကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္ဓာတ္ ေငြ႕ကို ညက်ေတာ့ ျပန္ထုတ္၊ သူတို႔မ နက္က ထုတ္ထားတဲ့ ေအာက္စီဂ်င္ကို ညက်ေတာ့ယူ၊ သူ႔ဖာသာလည္ပတ္ ေနတာပဲေနာ္၊ သူတို႔အစာအတြက္ ေဈး သြားဖို႔မလိုဘူး၊ မင္းတို႔လည္း ေဈးသြား ဖို႔မလိုေအာင္ မနက္ကစားထားတာ ည က်ျပန္ထုတ္၊ မနက္က်ျပန္စား မေကာင္း ဘူးလား၊ အေမေဈးဖိုး သက္သာတာ ေပါ့
ဟင့္ မေကာင္းပါဘူး ဆရာမက လည္း
ဟားဟား..ဒါေတာ့သိသားပဲ ကဲ သစ္ပင္ႀကီးေတြက ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလဲေနာ္၊ သူ႔ပတ္ ဝန္းက်င္ကို မွ်တေနေအာင္ လုပ္ေပး ထားတာ၊ တို႔လူေတြအတြက္လည္း အ စာေတြလည္းေပးတယ္၊ ေလ႐ႈဖို႔လည္း လုပ္ေပးတယ္၊ ေနစရာ၊ အရိပ္ခိုစရာ လည္းေပးတာပဲ၊ အဝတ္အထည္ေတြ လည္းေပးတာပဲ၊ သစ္ပင္ေတြကို ခ်စ္ တတ္ ထိန္းသိမ္းတတ္ဖို႔လိုတယ္၊ သစ္ ပင္မရွိတဲ့ ကမၻာႀကီးဆိုရင္ ဘယ္လိုျဖစ္လဲစဥ္းစားၾကည့္ၾကစမ္းပါ

ေၾကာက္စရာႀကီးပါ လူေတြ အကုန္ေသကုန္မယ္ထင္တယ္ ဆရာမ
ေအး မင္းတို႔ထင္တာေတြကို သစ္ပင္မရွိတဲ့ကမၻာဆိုၿပီး အိမ္ကေန စာငါးေၾကာင္းေလာက္ ေရးခဲ့ၾကေနာ္
ဆရာမက သင္ပုန္းေပၚရွိ ပံုမ်ားကို ဖ်က္ကာ ပံုသစ္တစ္ပံုဆြဲရန္ အစျပဳရင္း ေမးခြန္းထုတ္လိုက္သည္။
အခု သစ္ပင္ေတြအသက္႐ႈတာ သိၿပီ၊ သူတို႔လူေတြလို သြားလာလို႔ ရ လား
မရပါဘူး ဆရာမ
လႈပ္လို႔ေရာရလား
လႈပ္လို႔ေတာ့ ရပါတယ္၊ ေလတိုက္ ရင္ေလ
ေအး မွန္တာေပါ့၊ ဟုတ္ၿပီသူတို႔ မ်ိဳးပြားလို႔ေရာရလား၊ မင္းတို႔ လူအသစ္ ေလးေတြ ထပ္ေမြးလာသလို၊ သစ္ပင္ အသစ္ ကေလးေတြေရာ ထပ္ေပါက္ ေသးလား
ေပါက္ပါတယ္
ဘယ္လိုေပါက္သလဲ
သစ္ေစ့ေလးေတြကေန အပင္ သစ္ေလးေတြ ေပါက္ပါတယ္
သိပ္ေတာ္တာပဲ ကေလးတို႔ ဒီမွာ ၾကည့္ သစ္ေစ့ကေလးကေန သည္လို မ်ိဳး အဆင့္ဆင့္ အပင္ေလးေပါက္လာ တယ္ေနာ္၊ ဒါက ပဲေစ့ေလးတစ္ေစ့ အ ပင္ေပါက္ပံုေပါ့
တတိယတန္း သဘာဝသိပၸံသင္ ခန္းစာမွ ပဲေစ့အပင္ေပါက္ပံုအဆင့္ငါး ဆင့္ကို ဆရာမက ဆြဲျပလိုက္သည္။
ကဲ ေကာင္းၿပီ။ အခုမင္းတို႔က သစ္ေစ့ေလးတစ္ေစ့လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိတ္ကူး ၾကည့္ရေအာင္ေနာ္၊ မင္းတို႔ ဘာေစ့ေလးေတြ ျဖစ္ခ်င္လဲ၊ ပဲေစ့ေလး ေတြလား၊ သရက္ေစ့ေလး ေတြလား၊ သေဘၤာသီးအေစ့ေလးေတြလား ျဖစ္ ခ်င္တဲ့အပင္ကို စိတ္ကူးၾကည့္ပါ
ဆရာမက ၾကမ္းေပၚတြင္ ဒူးတုပ္ ထိုင္လိုက္ရင္း ကိုယ္ကိုဝပ္လိုက္သည္။
ဆရာမ လုပ္သလို လိုက္လုပ္ မယ္၊ ကိုယ္ကေလးေတြကို ေျမႀကီးေပၚ မွာ သစ္ေစ့ေလးလို ကပ္ထားပါ
ကေလးတို႔အားလံုး ဒူးတုပ္ကေလး ေတြထိုင္ၿပီး စာသင္ခန္းၾကမ္းျပင္တြင္ ကုန္းကုန္းေလးေတြ လုပ္ေနၾကသည္။
ကဲ ေနေရာင္ျခည္ေတြ၊ ေရေတြ၊ ေလေတြရလို႔ သစ္ေစ့ေလး အပင္ေပါက္ လာၿပီ
ဆရာမက တျဖည္းျဖည္း လက္ ႏွစ္ဖက္ကို လက္အုပ္ခ်ီသလို လုပ္ရင္း အေပၚကို ေျမႇာက္ျပသည္။ ကေလးမ်ားလိုက္လုပ္ၾကသည္။ ေဟာသစ္ပင္ေပါက္ကေလး ရွည္လာၿပီ ဆရာမက ဒူးကိုေထာက္ ခါးကိုဆန္႔လိုက္ၿပီး လက္ဖဝါးႏွစ္ခုကို ေဘးဘက္ ကားရင္း ေခါင္းေပၚကို ေျမႇာက္လိုက္ သည္။ ထို႔ေနာက္ တျဖည္းျဖည္း မတ္ တပ္ထလိုက္သည္။ ကေလးမ်ားလည္း တဟိဟိ ရီရင္း လိုက္လုပ္ၾကသည္။
ဟုတ္ၿပီ သစ္ပင္ႀကီး ဆက္ႀကီး ထြားလာၿပီ၊ ေနေရာင္ျခည္ရေအာင္ အ စြမ္းကုန္ ရွည္လိုက္ၾကစမ္းပါ
ဆရာမက အစြမ္းကုန္ ခါးကိုဆန္႔ ၿပီး လက္ကိုေျမႇာက္၊ ေျခဖ်ားကိုေထာက္ ရင္း ကေလးမ်ားကို ေျပာလိုက္သည္။ ကေလးမ်ားကလည္း တကိုယ္လံုး အ စြမ္းကုန္ ဆန္႔ရင္း အေညာင္းေတြ ေျပ ကုန္သည္။
ကဲ လိုက္ဆိုပါ .. ေလၿငိမ္ၿငိမ္
ေလၿငိမ္ၿငိမ္
သစ္ပင္ႀကီးၿငိမ္
သစ္ပင္ႀကီးၿငိမ္
ေလျပင္းတိုက္ေတာ့ဘယ္လိုျဖစ္တယ္
ေလျပင္းတိုက္ေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္ တယ္
ေဟာဒီလိုျဖစ္တယ္
ေဟာဒီလိုျဖစ္တယ္
ဆရာမက လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေဝွ႕ယမ္းရင္းဆိုေတာ့ ကေလးမ်ားလည္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေဝွ႔ယမ္းၾကေလသည္။
ကေလးတို႔ေရ အေရွ႕ဘက္က ေလတိုက္ရင္ ဘယ္ဘက္ကိုယိမ္းမလဲ
အေနာက္ဘက္ကိုယိမ္းပါမယ္
ဟုတ္ၿပီ ဆက္ဆိုမယ္
အေရွ႕ကတိုက္ေတာ့ အေနာက္ ကိုယိမ္းတယ္
အေရွ႕ကတိုက္ေတာ့ အေနာက္ ကိုယိမ္းတယ္
အေနာက္ကတိုက္ေတာ့ အေရွ႕ ကို ယိမ္းတယ္
အေနာက္ကတိုက္ေတာ့ အေရွ႕ ကို ယိမ္းတယ္
စာသားအလိုက္ ခါးကို ေရွ႕ေနာက္ ယိမ္းၾကသည္။
ညာဘက္ကတိုက္ေတာ့ ဘယ္ ဘက္ကို ယိမ္းတယ္
ညာဘက္ကတိုက္ေတာ့ ဘယ္ ဘက္ကို ယိမ္းတယ္
ဘယ္ဘက္ကတိုက္ေတာ့ ညာ ဘက္ကိုယိမ္းတယ္
ဘယ္ဘက္ကတိုက္ေတာ့ ညာ ဘက္ကိုယိမ္းတယ္
အသံကို ဆြဲဆိုကာ ဘယ္ညာယိမ္း ႏြဲ႕ ၾကျပန္သည္။
ေလၿငိမ္ၿငိမ္ သစ္ပင္ႀကီးၿငိမ္
ဆရာမက ႐ုတ္တရက္ လက္ႏွစ္ ဖက္ကို ေဘးကပ္၍ ေျခစံုရပ္လိုက္ သည္။
ကေလးမ်ားကလည္း လက္ေဘးဘက္ကပ္လိုက္ရင္း သံၿပိဳင္ေအာ္ဟစ္ လိုက္ၾကသည္။
ေလၿငိမ္ၿငိမ္ သစ္ပင္ႀကီးၿငိမ္
ကဲ ရၿပီလား ဆရာမနဲ႔အတူေနာက္ တစ္ေခါက္ဆိုၾကဦးမယ္ သစ္ပင္ေလး တို႔ေရ
ကေလးတို႔ အမူအရာႏွင့္တကြ သီ ဆိုလိုက္သံက ဆရာမအသံကိုေတာင္ ဖံုးလႊမ္းသြားရသည္။
ေလၿငိမ္ၿငိမ္ သစ္ပင္ႀကီးၿငိမ္
ေလျပင္းတိုက္ေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္ တယ္ .. ေဟာဒီလိုျဖစ္တယ္။
ေလျပင္းတိုက္ေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္ တယ္ .. ေဟာဒီလိုျဖစ္တယ္။
အေရွ႕ကတိုက္ေတာ့ အေနာက္ ကို ယိမ္းတယ္။
အေရွ႕ကတိုက္ေတာ့ အေနာက္ ကို ယိမ္းတယ္။
ညာဘက္ကတိုက္ေတာ့ ဘယ္ဘက္ ကိုယိမ္းတယ္။
ညာဘက္ကတိုက္ေတာ့ ဘယ္ဘက္ ကိုယိမ္းတယ္။
ေလၿငိမ္ၿငိမ္ သစ္ပင္ႀကီးၿငိမ္။

(၂)
မနက္ျဖန္ သူတို႔နဲ႔ ေတြ႕ရေတာ့ မည္။ က်မ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ စိတ္လႈပ္ရွားေန မိပါသည္။ သူတို႔ဆိုတာက သူငယ္တန္း ကေန ေလးတန္းအထိရွိသည့္ ဘုန္းေတာ္ ႀကီးသင္ ပညာေရးေက်ာင္းက ကေလး ေတြပါ။ မေန႔က သူငယ္ခ်င္းက ဖုန္းလွမ္း ဆက္သည္။ သဘက္ခါက်ရင္ငါတို႔ေတြ ဒဂံုၿမိဳ႕သစ္ေတာင္ပိုင္းက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္းမွာ ကေလးတစ္ရာေလာက္ ကို ေန႔လည္စာေကြ်းရင္း ကေလးေတြ အတြက္ ပန္းခ်ီဆြဲတာေလး၊ ကဗ်ာဆို တာေလးေတြ လုပ္မယ္၊ နင္လည္းစိတ္ ဝင္စားရင္ နင္သိထားတဲ့၊ စာသင္နည္း ေလးေတြကို ျပေပးမလားတဲ့။
အိုး ... သိပ္ရတာေပါ့။ ျပေပးခ်င္ေန တာ အေတာ္ပါပဲ။ က်မ စာသင္ရမွာကို သိပ္ေပ်ာ္တာ။ စိတ္ကူးထဲမွာ အၿမဲ စာ သင္ေပးေနတာ။ သူတို႔ကို ကဗ်ာေလး ေတြလည္း ဆိုခိုင္းမယ္၊ ကိုယ္လက္လႈပ္ ရွား ကစားနည္းေလးေတြနဲ႔လည္း က စားေပးဦးမယ္။
သည္ေန႔ တစ္ေန႔လံုး သူတို႔နဲ႔ေတြ႕ ရင္ သင္ျပဖို႔ သင္ခန္းစာေတြ ျပင္ဆင္ ေနမိသည္။ တစ္နာရီေလာက္ဆိုရင္ ေတာ့ ကေလးေတြ ပ်င္းမလားပဲ။ ေလး ဆယ့္ငါးမိနစ္ေလာက္ေတာ့ မပ်င္းေလာက္ ပါဘူးေလ။ သူတို႔ကို ဘာအေၾကာင္း သင္ေပးရင္ ေကာင္းမလဲ၊ သမိုင္း၊ ပထ ဝီ၊ ျမန္မာစာ၊ အဂၤလိပ္စာ၊ သခ်ၤာ၊ အင္း ဒါေတြက သူတို႔ အတန္းစံု၊ အရြယ္စံုဆို ေတာ့ သင္ရခက္မယ္။ အဲေတာ့ ကေလး အားလံုးလည္း နားလည္ႏိုင္မယ့္ တတိ ယတန္း သဘာဝသိပၸံထဲက သစ္ပင္အ စာခ်က္တာနဲ႔ သစ္ေစ့ေလးအပင္ေပါက္ တဲ့ ပံုကိုယူသင္ေပးမယ္။ ဟုတ္ၿပီ။ သား သားတို႔ မူႀကိဳမွာသင္တဲ့ ကဗ်ာေလးကို သင္ေပးရမယ္။ ဒါဆို သူတို႔ကိုယ္လက္ လႈပ္ရွားၿပီးသားလည္း ရမယ္။ သင္ခန္း စာနဲ႔လည္း ကိုက္ညီတယ္။ ေကာင္းတယ္ ခုေခတ္စားေနတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ထိန္း သိမ္းေရးကို ပညာေပးရာလည္း ေရာက္ တယ္။
ကေလးဗဟိုျပဳ သင္ၾကားေရးမွာ ကေလးေတြရဲ႕ သိၿပီးသားအသိကို အ ေျခခံၿပီး သင္ၾကားေပးမယ့္ သင္ခန္းစာ နဲ႔ ဆက္စပ္ဆြဲယူ သင္ၾကားေပးရတယ္ လို႔ ဆိုတယ္။ သည္ေတာ့ ကေလးေတြ ကို သူတို႔သိၿပီး နားလည္ၿပီးတာေတြကို ေမးခြန္းေတြထုတ္ေပး ေမးေပးရမယ္တဲ့။ သူတို႔ စိတ္ကူးÓဏ္ေတြကို အသစ္စဥ္း စားတတ္လာေအာင္ဖြင့္ေပးတဲ့ ေမးခြန္း ေတြေမးရမယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ စဥ္း စားခ်က္ေတြကို စာေၾကာင္းအနည္းငယ္ ေရးခိုင္းတဲ့နည္း၊ အတန္းသားေတြေရွ႕ မွာ ေျပာခိုင္းတဲ့နည္းကိုသံုၿပီး ထုတ္ေဖာ္ ေပးရမယ္တဲ့။ ဒါမွ ကေလးေတြဟာ မိမိ ယူဆခ်က္ကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုရဲလာ မယ္။ စာအေရးအသားစြမ္းရည္၊ အေျပာ စြမ္းရည္လည္း တက္လာမယ္လို႔ က်မ တက္ထားဖူးတဲ့ သင္တန္းေတြမွာ သိခဲ့ ရတယ္။
က်မျပင္ဆင္ထားခဲ့တဲ့ သင္ခန္း စာကို အထပ္ထပ္စဥ္းစား၊ အထပ္ထပ္ ေလ့က်င့္ေနမိပါတယ္။ က်မစိတ္ကူးထဲ မွာေတာ့ ကေလးေတြနဲ႔ အေပးအယူ မွ် ေနတာပဲ။ က်မတို႔ စာသင္ခန္းေလးက ေပ်ာ္စရာ သိပ္ေကာင္းေနပါတယ္။

(၃)
သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ေျပာခဲ့သား ပါ။
ေက်ာင္းကနည္းနည္းေဝးတယ္ ေနာ္တဲ့။ ဆင္းရဲလည္း ဆင္းရဲတယ္တဲ့။
သိပါတယ္ဟယ္။
အစိုးရေက်ာင္း မတက္ႏိုင္တဲ့ က ေလးေတြအတြက္ ဖြင့္တဲ့ေက်ာင္းဆိုမွ ေတာ့ ခ်မ္းသာပါ့မလားေပါ့။
ဒါေပမယ့္ က်မစိတ္ကူးထဲမွာတုန္း က သည္ေလာက္ဆင္းရဲၿပီး သည္ေလာက္ ေဝးလိမ့္မယ္လို႔ မထင္ခဲ့မိပါဘူး။ ေဝး တယ္ဆိုတာက လူေတြနဲ႔ေဝးတာကို ေျပာတာပါ။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ထဲကေန ကားစီး ရင္ တစ္နာရီေလာက္ပဲ ၾကာတဲ့ခရီးမို႔ အမွန္ေတာ့ ေဝးလွတယ္လို႔ မဆိုႏိုင္ပါ ဘူး။ ဒါေပမယ့္ လူေနထူထပ္တဲ့ ၿမိဳ႕ ျပ ကေနထြက္လို႔ လယ္ကြင္းစိမ္းစိမ္းေတြ ၾကားကေျမနီနီလမ္းေလးနံေဘး ရႊံ႕အိုင္ ထဲက ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကေလး ကေတာ့ ေခါင္လြန္း၊ ေဝးလြန္းလွသလို ပါပဲ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဆိုရင္ ကေလး ေတြအတြက္ ကစားစရာ ေျမကြက္လပ္ ေတာ့ရွိမယ္။ သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္က ေျမကြက္လပ္မွာ စာသင္ရရင္ စာသင္ ခန္းမလိုပါဘူး။ နာမည္ေက်ာ္ ဆန္တနိ ေကတန္ေက်ာင္းလို သဘာဝပတ္ဝန္း က်င္ကို ေလ့လာၿပီးသားေတာင္ ရလိမ့္ မယ္လို႔ ထင္ခဲ့မိတယ္။
အခုေတာ့ ဘုန္းေတာ္ႀကီးနဲ႔ စာ သင္သားကိုရင္ ငါးပါးေလာက္ သီတင္း သံုးတဲ့ ဆယ္ေပပတ္လည္ ထရံကာ သြပ္မိုး၊ ပ်ဥ္ခင္းေက်ာင္းကေလး ႏွစ္ ေဆာင္နဲ႔ ကေလးတို႔ စုေဝးရာ ေပႏွစ္ ဆယ္ပတ္လည္ ျပတင္းေပါက္မပါတဲ့ ေျမစိုက္ထရံကာ စာသင္ေက်ာင္း အ တြက္ ေျမေနရာကလြဲလို႔ က်န္တာက လယ္ကြင္းျပင္ႀကီးပဲေလ။ သစ္ပင္ႀကီး ဆိုလို႔ တစ္ပင္ေတာင္ေပါက္စရာေနရာ မရွိတဲ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကို ေတြ႕လိုက္ ရပါတယ္။ အင္း သည္လိုေက်ာင္းမ်ိဳးကို ရွာေဖြအလွဴလုပ္ႏိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတို႔ အုပ္စုကို ခ်ီးက်ဴးမိပါေသးတယ္။
ဆရာေတာ္ကို ကန္ေတာ့ၿပီးေတာ့ ကေလးေတြရွိတဲ့ စာသင္ခန္းကို လာခဲ့ တယ္။ ကေလးေတြကေတာ့ ခ်စ္စရာ ေလးေတြပါ။ တို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ အနာဂတ္ပန္း ကေလးေတြေပါ့။ အားလံုးပဲ အျဖဴ၊ အ စိမ္းေလးေတြဝတ္လို႔ ေတာက္ေတာက္ ပပႀကီး မဟုတ္ၾကေပမယ့္၊ သိပ္ႏြမ္းႏြမ္း ပါးပါးေတာ့ မေတြ႕ရပါဘူး။ သူတို႔ကို ၾကာဇံေက်ာ္ေကြ်းမယ္၊ ပန္းခ်ီေတြလည္း သင္မယ္၊ ေက်ာင္းကိုဧည့္သည္ေတြ လည္းလာတယ္ဆိုေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္တက္ ျြကေနၾကတာေပါ့။ ဆရာမေလး ႏွစ္ ေယာက္ခမ်ာ တုတ္တေခ်ာင္းစီကိုင္လို႔ တဟဲ့ဟဲ့ ေအာ္ေနရတာပါပဲ။ အင္း က်မ တက္ခဲ့တဲ့ သင္တန္းမွာေတာ့ ကေလး စိတ္ပညာအရ တုတ္မကိုင္ရဘူး ဆိုပဲ။
သည္ေန႔က ဧည့္သည္ေတြလာလို႔ အတန္းဖြဲ႕စည္းပံု ျပင္ထားသလား။ အ ရင္ကလည္း သည္လိုပဲလားေတာ့ မသိ ဘူး။ တခန္းတည္းသာရွိတဲ့ စာသင္ ေက်ာင္းရဲ႕ နံရံသံုးဘက္မွာ သင္ပုန္းငါး ခုကို ကပ္ထားတယ္။ နံရံတဘက္က ေတာ့ ဝင္ေပါက္ေပါ့။ အင္း သူငယ္တန္း အတြက္က ဟိုသင္ပုန္းျဖစ္မယ္။ သည္ ဘက္နံရံက သံုးတန္းနဲ႔ ေလးတန္းအ တြက္ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ သံုးတန္းနဲ႔ ေလး တန္း အဂၤလိပ္စာေတြ သင္ပုန္းေပၚမွာ ေရးလက္စေတြ႕တယ္။ ဒါဆို ဟိုဘက္ နံရံမွာ ပထမတန္းနဲ႔ ဒုတိယတန္း ျဖစ္ ႏိုင္တယ္။ ကေလးတစ္ရာေက်ာ္ အတန္း ငါးတန္းအတြက္ ဆရာမႏွစ္ေယာက္ဆို ေတာ့ အတန္းေတြကို ၾကားမွာ မကာ ထားပဲ အဆင္ေျပမယ္ ထင္ပါရဲ႕ေလ။ ဆရာေတာ္ေရာ ကူသင္ေပးသလား မ သိဘူး။ သင္မွပဲ ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ကို ရင္ႀကီးေတြ ဦးပဇင္းေတြလည္း ရွိသား ပဲ။ သူတို႔လည္း ကူထိန္းေပးမွာေပါ့။
ေဟာ .. ကေလးေတြ ၾကာဇံေက်ာ္ စားရေအာင္ တန္းစီပါတဲ့။ ဆရာမက တုတ္တေခ်ာင္းကိုင္ရင္း ေအာ္ေနတယ္။ တန္းစီ တန္းစီတဲ့။ အင္း အတန္းအလိုက္ ေကြ်းလိုက္ရင္ ေကာင္းမယ္။ တန္းစီလို႔ တင္ေျပာေနရင္ သူတို႔က ဘယ္စီတတ္ မလဲ။
ကဲ .. ကဲ သူငယ္တန္းေတြ အရင္ ေရွ႕ကိုလာ။ အတန္းႀကီးေတြ ေနာက္မွာ ေနဦး
အမေလး .. က်မ ဝင္ေအာ္ေပးမွပဲ ပိုဆိုးသြားပါလား။ ဝုန္းကနဲဆို သူငယ္ တန္းေတြေရွ႕ကိုတဲ့ဆိုၿပီး အားလံုးနီးပါး ၿပံဳတိုးေရာက္လာၾကတယ္။ နည္းနည္း အသက္ႀကီးတဲ့ ကေလးေတြကို ဟဲ့နင္ တို႔က သူငယ္တန္းလား ဘာလို႔ ေရွ႕တိုး ေနတာလဲ ေနာက္မွာစီေလလို႔ ေျပာ လိုက္ေတာ့ ...
သမီးသူငယ္တန္းပါ၊ မယံုရင္ ဆ ရာမကို ေမးၾကည့္ပါတဲ့
စိတ္ရႈပ္ေနပံုရတဲ့ ဆရာမေလးက လွည့္ၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္တယ္။
ဟုတ္တယ္ အမေရသည္ေက်ာင္း မွာ သူငယ္တန္းကတင္ ငါးဆယ္ေက်ာ္ တယ္။ အားလံုးနီးပါး သူငယ္တန္းခ်ည္း ပဲတဲ့ေလ။
ဪသာ္ .. ဟုတ္မွာေပါ့ေနာ္။ ဆရာ ေတာ္ေက်ာင္းဖြင့္တယ္ဆိုမွ ေက်ာင္းစ တင္အပ္ရေတာ့ သူတို႔ခမ်ာ အသက္ ၈ ႏွစ္၊ ၉ႏွစ္လည္း သူငယ္တန္းပဲ ျဖစ္ေန တာကိုး။
ဟန္ေဆာင္မႈ၊ ၿပိဳင္ဆိုင္မႈကင္းကင္း နဲ႔ စားေသာက္ေနၾကတဲ့ ကေလးေတြကို ေငးၾကည့္ရင္း က်မလည္း ဗိုက္ဆာဆာ နဲ႔ သူတို႔နဲ႔အတူ တန္းစီၿပီး ၾကာဇံေက်ာ္ စားလိုက္ပါတယ္။ ၿပီးရင္ သူတို႔ေလး ေတြကို စာသင္ရင္း၊ ဂိမ္းေတြ ကစားေပး ရဦးမယ္ေလ။

(၄)
ပန္းခ်ီဆြဲျပေနတဲ့ ဆရာႀကီးနဲ႔ အ ေပးအယူမွ်ေနတဲ့ ကေလးေတြကို ေနာက္ နားက ၾကည့္ေနရင္း သေဘာက်မိေန ပါတယ္။ အရမ္းထံုထံုအအ မေျပာရဲ မ ဆိုရဲတဲ့ ကေလးေတြေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ေနာ္။ ေမးလိုက္ရင္ ေျဖၾကတာခ်ည္းပဲ။ ဒါမ်ိဳးမွေကာင္းတယ္။ အင္းကိုယ့္အလွည့္ မွာေတာ့ ဘယ္လိုလာမလဲ မသိဘူး။ အတန္းနားက တုတ္ကိုင္ရင္း ထိန္းေပး ေနတဲ့ ဆရာမေလးကို တိုးတိုးေျပာမိ တယ္။ အမ သိပၸံသင္ခန္းစာေလး နည္း နည္းသင္ျပေပးခ်င္တယ္ေနာ္ဆိုေတာ့ သင္ပါ အမ ရပါတယ္တဲ့။
ကဲ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ပါၿပီ။ သူ ငယ္တန္းကေန ေလးတန္းအထိ အား လံုးေရာေနတဲ့ သည္ကေလးေတြကို ႀကိဳ တင္ျပင္ဆင္လာခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာကို သင္ျပေပးလိုက္ပါတယ္။ ပထမငါးမိနစ္ ေလာက္ေတာ့ ဘာအေႏွာင့္အယွက္မွ မရွိ အဆင္ေျပေနသားပင္။ ေဟာ . က ေလးတစ္ေယာက္ ေခြ်းေတြရႊဲလို႔ လိုက္ ေအာ္ရလို႔ ေမာပန္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာထား ေလးနဲ႔ လက္ကေလးတစ္ေခ်ာင္းေထာင္ လို႔ ဆရာမ ေရေသာက္တဲ့ က်မေခါင္း ညိတ္ျပလိုက္ပါသည္။ ကေလးက စာ သင္ခန္း အျပင္ဘက္က ေရအိုးစင္ဆီ ထြက္ေျပးသြားသည္။
အရွိန္ရေနတဲ့ စာကိုဆက္သင္မယ္ လုပ္တုန္း .. ေဟာ ေနာက္တစ္ေယာက္ လက္ညိဳးေလးေထာင္လို႔ ဆရာမေသး ေပါက္တဲ့ ေခါင္းညိတ္ျပရျပန္သည္။ ေမးခြန္း ေမးမယ္လုပ္တုန္း လာျပန္ၿပီ လက္တစ္ေခ်ာင္းေထာင္လို႔ ဆရာမ ေရေသာက္ ဘုရားေရ ေလးငါးေယာက္ တၿပိဳင္တည္း စုၿပံဳၿပီး လက္တစ္ေခ်ာင္း စီေထာင္လို႔။ က်မ ေခါင္းညိတ္မျပခ်င္ ေတာ့ပါဘူး။ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္မိရင္ ေနာက္ထပ္ ေထာင္လာဦးမယ့္ လက္ ညိဳးေလးေတြ အမ်ားႀကီးကို ျမင္ေနပါ တယ္။ ေယာင္နနေငးရင္း ဘာလုပ္ရမွန္း မသိတဲ့ က်မအခက္အခဲကို တုတ္ကိုင္ ထားတဲ့ ဆရာမေလးက ဝင္ကူလိုက္ပါ တယ္။ အားလံုးျပန္ထိုင္ၾက၊ တစ္ေယာက္ မွ မထရဘူး။ ေရလည္းမေသာက္ရဘူး၊ ေသးလည္းမေပါက္ရဘူး၊ သြားျပန္ထိုင္ အင္း .. ေတာ္ပါေသးရဲ႕ နည္းနည္းၿငိမ္ သြားတဲ့ ကေလးေတြကိုၾကည့္ရင္း ခုန သင္လက္စ သင္ခန္းစာကို ဆက္သင္ လိုက္ပါတယ္။ ခဏေတာ့ အဆင္ေျပ သား။ ေဟာ .. လက္ကေလးေထာင္လို႔ ေခြ်းရႊဲေနတဲ့ မ်က္ႏွာနဲပ ေရေသာက္တဲ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ ေနာက္ႏွစ္ေယာက္ ေနာက္သံုးေယာက္ ေလးေယာက္။
အင္း ခုနလည္း စားေသာက္ေဆာ့ ကစားထား၊ စာသင္ေတာ့လည္း ေအာ္ ဟစ္ထား၊ ျပတင္းေပါက္မရွိတဲ့ သြပ္မိုး ေအာက္က စာသင္ခန္းထဲမွာ ေခြ်းေတြ လည္းထြက္ဆိုေတာ့ ေရငတ္မယ္ဆို လည္း ငတ္မွာေပါ့ေလ။ ေရေသာက္ခ်င္ ေနတဲ့ ကေလးေတြကို ေရမေသာက္ ခိုင္းပဲ စာသင္ခန္းထဲမွာ ထိုင္ခိုင္းထား တာ တရားပါ့မလား။ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္ရာ က်မွာေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ လည္း ဒါ စာသင္ခ်ိန္ေလ။ သူတို႔ ေရ ေသာက္တိုင္း ေသးေပါက္တိုင္းသာ သြားခိုင္းရရင္ေတာ့ တတန္းလံုးအကုန္ ထြက္ၾကမွာပဲ။ စာသင္ခန္းထဲ ေက်ာင္း သားေတာင္ ရွိေတာ့မယ္ မထင္ဘူး။ က်မကသာ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ စဥ္းစား ေနတုန္း သူတို႔ဆရာမက ျပန္ထိုင္ၾက စမ္းဆိုၿပီး တုတ္သံ တျဗန္းျဗန္းေပးၿပီး အတန္းထိန္းေပးေနသည္။
ကဲ .. ကဲ .. သင္လက္စလည္း ဘယ္ ေရာက္ၿပီမသိ။ စိတ္လည္းမပါေတာ့ဘူး။ သူတို႔ကို ကဗ်ာပဲဆိုခိုင္းၿပီး သူတို႔ဆရာ မ လက္ထဲပဲ အပ္လိုက္ေတာ့မည္ စဥ္း စားသည္။ အားလံုး သစ္ေစ့ေလးေတြ လုပ္ၾကမယ္ .. ကိုယ့္ေနရာကိုယ္ေနပါ၊ ဆရာမလုပ္သလို လိုက္လုပ္ၾကပါ။ အင္းဒီလိုေတာ့လည္း အားလံုး လိုက္ လုပ္ၾကသည္။ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အားရပါးရ ေအာ္ဟစ္သီဆိုၾကသည္။ လြတ္လပ္ စြာ ကိုယ္ကိုလႈပ္ရွား ယိမ္းႏြဲ႕ ၾကေလ သည္။

(၅)
သူငယ္ခ်င္းက ေျပာသည္။
သည္က ဆရာမေလးႏွစ္ေယာက္ ကို နင္တက္ခဲ့တဲ့ သင္တန္းက ကေလး ဗဟိုျပဳသင္နည္းတို႔ ဘာတို႔နည္းနည္း ေလာက္ေျပာျပေပးခဲ့ပါဟာ၊ နည္းေလး ေတြလည္း ျပေပးခဲ့ပါဦးတဲ့။
တကယ္ေတာ့ က်မက အစိုးရဝန္ ထမ္းဆရာမ မဟုတ္ပါ။ ေခတ္မီစာသင္ ၾကားနည္းသင္တန္းေတြကိုေတာ့ တက္ ခဲ့ဖူးသည္။ စာေတြ႕လည္း ေလ့လာခဲ့ သည္။ လက္ေတြ႕လည္း စနစ္တက် ျပင္ဆင္ဖြဲ႕စည္းထားသည့္ စာသင္ခန္း ေတြမွာ သင္ေထာက္ကူပစၥည္းအစံုအ လင္နဲ႔ သင္ျပေလ့က်င့္ခဲ့ဖူးသည္။ က ေလး ၂၅ေယာက္ထက္မပိုတဲ့ စာသင္ ခန္းေတြမွာ အုပ္စုဖြဲ႕ကစားနည္းေတြ၊ ကေလးေတြနဲ႔ အျပန္အလွန္ ေဆြးေႏြး ေျပာဆိုတာေတြ၊ ကေလးေတြရဲ႕ ပင္ကို မူလ စြမ္းရည္ေတြ အေတြးအေခၚေတြ ကို ပိုမိုေတာက္ပလာေစမယ့္ နည္းလမ္း ေတြသံုးလို႔ သင္ၾကားျပသေပးခဲ့ဖူးသည္ ေပါ့။ ကေလးစိတ္ပညာစာအုပ္ေတြ၊ က ေလးဖြံ႕ ၿဖိဳးမႈစာအုပ္ေတြကိုလည္း ဖတ္ ခဲ့ဖူးသည္ေပါ့။
လက္ေတြ႕ဘဝမွာ သူငယ္တန္းက ေန ေလးတန္းအထိ ေက်ာင္းသား တစ္ ရာနီးပါးကို ဘာသာစံုျပေနတဲ့ သည္ ဆရာမေလး ႏွစ္ေယာက္ကို သံုးလ ေလာက္ သင္တန္းေတြတက္ၿပီး သိခဲ့ တဲ့ က်မက ဘာေတြမ်ား ေျပာျပရမွာပါ လိမ့္။ ကေလးေတြကို မ႐ိုက္ပါနဲ႔၊ တုတ္ မကိုင္ပါနဲ႔လို႔ ေျပာရမလား။ ဆရာက ခ်ည္း သင္မေပးပါနဲ႔၊ သူတို႔ကိုလည္း ေဆြးေႏြးေစပါ။ သူတို႔ေျပာတာကို နား ေထာင္ေပးပါလို႔ေျပာရင္ ကေလးတစ္ ရာရဲ႕ ေျပာစကားကို နားေလးေပါက္ထဲ နဲ႔ နားေထာင္ႏိုင္ပါ့မလား။ ကစားနည္း ေတြကိုသံုးၿပီး ကစားရင္းစာသင္ပါလို႔ အႀကံေပးရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သင္ေထာက္ ကူပစၥည္းသိပ္မလိုတဲ့ ကစားနည္းေလး ေတြကို စဥ္းစားႀကံဆၿပီး နည္းေပးခဲ့ရင္ ေကာင္းမယ္ထင္ပါရဲ႕။
အင္း ဆရာမတို႔ရယ္ နည္းေတြ ကေတာ့ သည္လို သည္လိုရွိပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ေစတနာနဲ႔ ဝါသနာကို ဗဟိုျပဳၿပီး ကိုယ့္အေျခအေနနဲ႔ ကိုက္ညီ တဲ့ သင္နည္းေတြကို ကိုယ္တိုင္စဥ္းစား ၿပီးေတာ့ပဲ သင္ၾကပါ။ အစိုးရက ျပဌာန္း ထားတဲ့ သင္႐ိုးၫႊန္းတမ္းကိုလည္းကုန္ ေအာင္သင္ရမွာဆိုေတာ့ အၿမဲတမ္း က စားနည္းေတြနဲ႔ခ်ည္း မသင္ေပးႏိုင္ေတာ့ တစ္ပတ္မွာ တစ္ရက္ေလာက္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာ စာသင္ခန္းေလးျဖစ္ေအာင္ သင္ေပးေပါ့ေနာ္။
ဟုတ္ကဲ့ပါ အမရယ္ က်မတို႔က လည္း ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ေက်ာင္းက ခန္႔ထားတဲ့ ဆရာမေတြဆိုေပမယ့္ ေခတ္ မီနည္းေတြနဲ႔လည္း သင္ေပးခ်င္ပါတယ္၊ ခုေလာက္ေျပာျပတာကိုပဲ ေက်းဇူးတင္ ပါတယ္။ ေနာက္ႀကံဳရင္လည္း သင္တန္း ေတြဖြင့္ေပးရင္ က်မတို႔ တက္ခ်င္ပါ တယ္။ က်မတို႔လည္း ကိုယ့္အရည္အ ခ်င္းကို တိုးတက္ခ်င္တယ္ေလ
ဟုတ္တာေပါ့ ဆရာမတို႔ရယ္၊ ဆရာဆိုတာ ဓားေသြးေက်ာက္တဲ့၊ က် မေတာ့ လက္မခံႏိုင္ပါဘူး။ သူတို႔ကို သင္ရင္း ကိုယ္ကဘာလို႔ လံုးပါးပါးရမွာ လဲ၊ သူတို႔လည္းထက္ျမက္၊ ကိုယ္လည္း တိုးတက္ရမွာေပါ့
က်မက က်မထင္ျမင္ခ်က္ေတြကို ဆက္ၿပီးေျပာျပန္သည္။
ေနာက္ၿပီး .. ဆရာမတို႔ရဲ႕ ကေလး ေတြကို ဘြဲ႕ရပညာတတ္ႀကီးေတြ ျဖစ္ ေစရမယ္လို႔ ႀကံဳးဝါးစရာမလိုပါဘူး။ ဘြဲ႕ မရလည္း အေကာင္းအဆိုးကို ခြဲျခားသိ တဲ့ ကေလးေတြျဖစ္ေအာင္၊ ေလာကကို အက်ိဳးျပဳႏိုင္တဲ့ လူေတြျဖစ္လာဖို႔ပဲ လို တာပါ။ မိဘေတြက ကိုယ့္သားသမီးကို ဘြဲ႕ရေအာင္ သင္ေပးႏိုင္မွ တာဝန္ေက် တယ္ ထင္ေနၾကတာ။ အသက္ေမြးဝမ္း ေက်ာင္း ပညာရပ္ေတြ သင္ေပးဖို႔လိုတာ ကို ေမ့ေနၾကတယ္။
အမေရ သည္ပတ္ဝန္းက်င္က မိ ဘေတြကေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ပါဘူး။ သူ တို႔က ဘြဲ႕ရၿပီးလည္း ထမင္းငတ္တာပဲ၊ ဘြဲ႕ရတာ အထင္ႀကီးဖို႔မရွိဘူးတဲ့၊ သူတို႔ ေက်ာင္းပို႔တာက အိမ္မွာထိန္းရသက္ သာေအာင္ ေက်ာင္းပို႔ေနတာ အမေရ၊ ခိုင္းလို႔ရတဲ့ အရြယ္ေရာက္ရင္ ေက်ာင္း ဆက္မထားေတာ့ဘူး၊ ခုလည္း တခ်ိဳ႕ ဆို ဆရာေတာ္က အတင္းေက်ာင္းထား ခိုင္းလို႔ ပိုက္ဆံလည္းမကုန္လို႔ ထားေန တာ
ဟုတ္လား၊ အင္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပါ့ေလ၊ သည္ကေလးေတြ ေက်ာင္း မွာရွိေနသမွ်ေတာ့ သူတို႔ကို စာတတ္ ေအာင္ သင္ေပးႏိုင္တာေပါ့၊ ဆရာမတို႔ စိတ္ဓာတ္မက်ပါနဲ႔၊ ေစတနာက အက်ိဳး ေပးမွာပါ
သူငယ္ခ်င္းကဝင္ၿပီး အရႊန္းေဖာက္ သည္။
ဆရာမရယ္ ကိုယ္က ကေလးေတြ သင္ေပးတာပဲ၊ လူႀကီးေတြကို သင္ေပး တာမွ မဟုတ္တာ၊ လူႀကီးဆိုတာမ်ိဳးက သင္လို႔မရေတာ့ဘူး၊ လႊတ္ထားလိုက္ ေတာ့
ဆရာမေလးက သေဘာက်စြာရယ္ ေမာရင္း ေျပာလိုက္သည္။
ဟင္း ဟင္း ဟုတ္ပါတယ္၊ စိတ္ ဓာတ္လည္းမက်ပါဘူး၊ ကိုယ့္တာဝန္ ေက်ဖို႔ပဲ ဂ႐ုစိုက္ပါတယ္
ဆရာမေလးကို စိတ္ဓါတ္မက်ဖို႔ အားေပးေသာ က်မကိုယ္တိုင္ကေတာ့ မရယ္ႏိုင္ပဲ ေမာရင္း ..
အင္း ငါေရာတာဝန္ေက်ရဲ႕လား
ျပင္ဆင္လာခဲ့တဲ့ သင္ခန္းစာေလး တစ္ခုကိုေတာင္ ၿပီးေအာင္ မသင္ေပး ႏိုင္ခဲ့တဲ့ က်မကေရာ .. တာဝန္ေက်ပါရဲ႕ လား။





၀န္ခံခ်က္။ ။ ေမာကၡပညာေရးမဂၢဇင္း၀က္ဆိုက္မွ ကူးယူေဖၚျပပါသည္။ စာေရးသူကေတာ့ ခင္ေလးၾကည္ၾကည္ပါ။

No comments: